In stijgende lijn

Het werd dringend tijd om eens een update te plaatsen. De mensen die mij op Facebook en/of Twitter volgen, zijn waarschijnlijk wel allemaal mee met wat ik de afgelopen maanden gepresteerd heb maar dat neemt niet weg dat mijn website dringend een update verdient. Bij deze…

De laatste update dateert dus van september 2012 toen ik juist Belgisch kampioen was geworden in Mechelen, waarna ik richting Oceanië ging om mijn seizoen af te sluiten met een stage aan de Australische Gold Coast als voorbereiding op de WTS-finale in Auckland (NZL). De stage van 10 dagen was vrij goed verlopen. Het zonnige weer maakte het aangenaam om de laatste trainingen van het seizoen af te werken. De wedstrijd in Auckland verliep jammer genoeg veel minder goed. Ik was niet alleen ontgoocheld dat ik de wedstrijd moest staken door 2x kettingproblemen en daaraan gekoppeld een val tijdens de eerste 3,5km maar ook mijn zwemprestatie was ondermaats. Ik had mijn seizoen immers liever met een goede prestatie afgesloten en zat met een heleboel vraagtekens in mijn hoofd.

Na een langere rustpauze dan de voorbije seizoenen werden de trainingen geleidelijk aan hervat. Ik was bij de hervatting veel meer uit vorm dan de vorige jaren. Om het met de woorden van kinesist Maarten Thysen te zeggen: “tijd voor een reset”. Bij de opstart van de looptrainingen stelde ik jammer genoeg ook vast dat de pijn die mijn teen sinds 3 dagen voor mijn Olympische race teisterde, niet verbeterd was. Dus besloten we toch een MRI te laten nemen in de hoop dat de aanleiding van die pijn gevonden zou worden. Een stressfractuur was de diagnose met nog 4 extra weken loopstop eraan verbonden. Enerzijds was ik blij met het weten van de oorzaak van de pijn, maar anderzijds was het terleurstellend om weer geen normale wintervoorbereiding in het lopen te hebben. Dat zou ik me toch zo graag eens gegund zien om in het lopen de stap vooruit te kunnen zetten, die er volgens mij zeker nog inzit. Maar goed er zat niets anders op dan de loopstop op te vangen met alternatieve trainingen.

2013-03-17 16.55.36Na een aanvaardbaar PK (3de) en een goed BK veldlopen (12de), was mijn eerste triatlon op 18/03 in East-London (RSA) gepland. Hoewel ik eigenlijk pas in San Diego aan het seizoen wilde beginnen, was het toch gewenst een voorbereidingswedstrijd in te plannen. Dat werd dus Zuid-Afrika, een land waar ik goede herinneringen aan had dankzij 2 podiumplaatsen in 2012. Nu zag ik er echter wat tegenop omdat de startlijst vrij beperkt was en ik me nog niet klaar voelde na dat zware Olympische jaar, maar wie weet was dit net de wedstrijd die ik nodig had om na een moeilijke winter wat extra motivatie op te doen. Ik denk dat de winst die ik daar behaald heb misschien wel de basis was voor het vervolg van het succesvol eerste seizoensdeel.

Op 19/04 stond ik in San Diego (USA) aan de start van de eerste WTS van het seizoen, wat altijd een beetje extra zenuwen met zich meebrengt. Ik kon mijn goede zwembeurt van het jaar voordien bevestigen en toonde bovendien dat het MTB-werk van de winter zijn vruchten begon af te werpen. Een top 20-plaats (of misschien nog iets meer) zat erin, maar helaas stond mijn lopen nog niet helemaal op punt. Op dit niveau moeten de 3 discplines sterk zijn, dus werd het een 22ste plaats. Weliswaar mijn beste WTS-resultaat tot op heden, maar toch eentje met gemengde gevoelens. Er zat meer in!

Op 1/05 hadden we traditioneel het BK ploegen in Doornik, waar we met de damesploeg van Atriac vice-kampioen werden dankzij de goede samenwerking op de fiets met de Ierse Amy Wolfe en het prima loopwerk van onze jongeren Heleen Adams en Lore Muys. Vier dagen later stond ik aan de start van de ETU Cup in Banyoles (ESP) waar ik in een, naar Continental Cup-normen, stevig deelnemersveld 4de werd. Uit deze wedstrijd kon ik lessen trekken van mijn startpositie op het ponton, die waarschijnlijk oorzaak was van een slechte zwemprestatie, en dat ik een stap vooruit gezet heb in het fietsen. Dankzij het werk van vooral de latere winnares en ik, konden we 3 fietsgroepjes inhalen om uiteindelijk in de kopgroep te belanden. Op een vlot bollend parcours rond het Olympisch roeimeer van Banyoles (Barcelona 1992) maalden we de 40km binnen het uur af. Het lopen was ook al een stuk beter dan in San Diego.

Het BK Mixed Team Relay op 26/05 in Zwevegem was de laatste wedstrijd voor mijn eerste seizoenspiek op het EK. Een ideale trainingsrace tussen 2 trainingsblokken in, waar een verkoudheid me nog wat parten speelde en waaruit ik ook leerde dat ik voor het EK op tijd aan de tapering (rust) moest beginnen. De Team Relay was perfect voor het aankweken van wat snelheid en het oefenen op snelle wissels. Met onze Atriac-ploeg (Koen Veramme, Heleen Adams, Tom Mets en ik) werden we hier ook vice-kampioen.

Foto: Janos M. Schmidt / ITU Media

Foto: Janos M. Schmidt / ITU Media

Ik heb dus voor het EK nog 2 goede trainingsblokken thuis kunnen afwerken en het gevoel op training zat goed in de 3 disciplines. Klaar dus om naar Turkije te vertrekken. De reis was door problemen op de luchthaven vermoeiender dan verwacht en de ochtend na onze aankomst stond ik ook op met lichte hoofdpijn en verschijnselen van een verkoudheid of allergie. ’t Ging toch niet waar zijn, hé?! Ik probeerde me er niet door te laten afleiden en de dag van de wedstrijd was het gelukkig een pak beter. Dankzij een super goede zwembeurt zat ik meteen in een kopgroep van 18 dames, die met 1’28” voorsprong aan het lopen begon. Na 1,5 ronde lopen met een groepje voor brons (waaruit uiteindelijk zelfs de nummers 1 en 2 kwamen), moest ik op de klim lossen en verzeilde ik eenzaam in 6de positie. Vanaf ronde 3 werd ik bijgehaald door nummer 7 en in de laatste kilometer werd het zelfs een langgerekte sprint voor plaatsen 6 tot 8, waarna ik dus 8ste werd. Even was er lichte terleurstelling dat ik die 6de plaats nog had moeten prijsgeven, maar anderzijds wou ik ook genieten van deze prestatie. Het doel was binnen! Ik ben er dan ook enorm blij mee dat ik deze fel beoogde top 8 gehaald heb!

Foto: Johan Tack

Foto: Johan Tack

Intussen heb ik nog op 23/06 de Antwerp Triatlon gewonnen voor eigen publiek en op 30/06 mijn Belgische titel succesvol verdedigd in Brasschaat. Beide wedstrijden waren een leuk Belgisch intermezzo waarin ik me, vooral tijdens het lopen, zoals gehoopt niet tot het uiterste heb moeten drijven om de beoogde overwinning binnen te halen. Het seizoen duurt immers nog lang!

De verdere planning van mijn seizoen vinden jullie terug onder de rubriek Kalender en resultaten. Tussen Hamburg en Stockholm ga ik 3 weken op hoogtestage naar Font Romeu om (op korte en langere termijn) uit te testen hoe ik reageer in de wedstrijden na een verblijf op hoogte. Dit post-Olympisch jaar gebruiken we een beetje als testjaar in dat opzicht.

Tot slot wil ik een dankwoordje richten aan mijn begeleidingsteam, mijn ouders & familie, VTDL, Atriac, clubsponsors, Stad Antwerpen, fietssponsor CKT en Addict Store die ervoor zorgen dat mijn prestaties in stijgende lijn zitten. Veel dank hiervoor! Op naar meer: MOVING FORWARD!

Advertenties

Geplaatst op 2 juli 2013, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: