Soms is zwijgen beter dan spreken!

Mijn laatste update dateert intussen al van net na onze trip naar Huatulco en San Diego. Veel te lang geleden dus, maar soms lijkt zwijgen beter dan spreken. Ik heb heel wat reacties gekregen op mijn vorige post, waarin mijn emoties over het missen van de BOIC-norm wat meespeelden. Ik wist immers dat het na de gemiste kans op het EK heel moeilijk ging worden om nog aan de BOIC-norm te voldoen en dat ik ging moeten rekenen op een deliberatie en dus de goodwill van mensen waarvan ik niet wist of ze wel genoeg kennis hadden van triatlon en mijn achtergrond.

Na onze terugkomst van het Amerikaanse continent geraakte ik enorm moeilijk over de jetlag heen. Een jetlag in oostelijke richting is altijd moeilijker te verwerken. Anderhalve week later moesten we echter weer het vliegtuig op naar Madrid voor de laatste Olympische puntenwedstrijd. Achteraf bekeken had ik er, ongeacht deelname, mijn internationale OS-spot niet kwijtgespeeld maar als 4 concurrenten een uitzonderlijke wedstrijd deden, kon dat theorethisch gezien dus nog wel. Doodmoe van de afgelopen wedstrijdperiode en dus de jetlag toch naar Madrid dus. Eens ter plaatse kreeg ik last van een verkoudheid (of allergie). Naast de trainingen heb ik er vooral nog veel proberen bij te slapen. Uiteindelijk zette ik met een 24ste plaats nog mijn beste WTS-prestatie ooit neer, maar ik wist ook dat er met mijn goede EK-vorm meer had ingezeten. Ik zwom goed maar door de toeslaande vermoeidheid was het vanaf de tweede zwemronde afzien. Ik miste net een groepje dat kort achter een kleine kopgroep zat en fietste heel de eerste ronde alleen. Hier maakte ik echter niet dezelfde fout als in San Diego en spaarde ik me om op die stevige Madrileense helling reserve te hebben om aan te kunnen pikken bij de achtervolgende groep. Dankzij een sterke Anne Haug (GER) konden we in de laatste fietsronde nog de aansluiting maken bij de kopgroep. Het fietsen was zwaar en er vielen meerdere slachtoffers door het stevige tempo bergop. Het was dus al een overwinning om er toch nog bij te zijn. De eerste loopronden verliepen moeizaam maar dankzij het omschakelen van een knopje in mijn hoofd, slaagde ik er toch in om terug te vechten van een 32ste naar een 24ste plaats en zo mijn slechtste Olympische puntenresultaat uit te wissen en nog een plekje in de ranking te stijgen.

Na Madrid kwam echter de onzekerheid omtrent het mogen invullen van dat Olympisch startrecht, waar ik 2 jaar met ups en downs voor gevochten had. Juni was een maand van verdediging voor de BOIC-selectiecommissie, uitstel van beslissing met 10 dagen, nog eens uitstel met 4 dagen, een bericht van niet-selectie, overwegen welke stappen te ondernemen om dan een week later toch te horen dat de beslissing (zonder officieel beroep van onze kant) werd omgezet in een selectie voor de OS. Weinig mensen buiten onze vier huismuren, die kunnen inschatten hoe moeilijk de maand juni geweest is. Ik had ook niet de behoefte om openlijk te reageren en zwijgen leek me beter dan spreken. Daarom geen updates op mijn website. Ook nu wil ik daar niet meer te veel bij stilstaan. Ik ben altijd blijven trainen, maar had wel gehoopt frisser uit deze wedstrijdloze periode te komen. In plaats van de batterijen op te kunnen laden, had ik het gevoel dat mijn batterijen eind juni nog leger waren. Jammer, maar het belangrijkste is dat ik naar de OS ben mogen gaan en er zeker niet uit de toon ben gevallen met mijn resultaat. Ik kan alleen maar hopen dat de resultaten van alle gedelibereerden, met o.a. onze zilveren medaillewinnaar Lionel Cox, stof tot nadenken geven!

In de week van mijn ‘tijdelijke niet-selectie’ deed ik op 24/6 nog mee aan de Antwerp Triathlon, een nieuwe organisatie van mijn club Atriac. Ook al had mijn club begrip opgebracht als ik onder de omstandigheden toch niet was gestart, maakte ik er een erezaak van om te winnen en te tonen dat ik me niet zou laten hangen. Ik won met bijna 6’ voorsprong en had bovendien een mooie zwem- en looptijd. De organisatie had jammer genoeg te lijden onder zware regen en koude, waardoor ik in het fietsen geen enkel risico genomen heb.

Foto: Thierry Sourbier

Op 7/7 deed ik nog eens een GP (sprint) mee met mijn Franse club. In het midden van een zwaar trainingsblok trok ik naar Parijs. Ik denk dat deze wedstrijd net iets te vroeg kwam en ik niet helemaal hersteld was van een energievretende maand juni. Ik had hier tijdens het zwemmen en de eerste fietsronde ook veel last van de koude. Jammer dat ik met een 35ste plaats Charleville niet veel bijbracht voor het ploegenklassement.

Op 22/7 deed ik in Hamburg de WTS (sprint) mee als laatste test voor de OS. Gelukkig verliep daar het zwemmen opnieuw beter. Op een haar na miste ik de kopgroep, die we net niet inhaalden voor T2. Ondanks een mindere loopbeurt door steken, kon ik met een 24ste plaats toch mijn beste WTS-resultaat evenaren.

Op 26/7 vertrok ik naar het Olympisch atletendorp. We deden de openingsceremonie mee en i.t.t. waarvoor veel mensen waarschuwden, kwam ik tot rust in Londen. Ik had goede trainingsfaciliteiten om de laatste week te overbruggen en hoefde verder alleen maar te eten en te rusten. Met mijn 28ste plaats heb ik op mijn waarde gepresteerd. Ik was als 48ste via de Olympische ranking geplaatst voor Londen, dus heb mezelf met 20 plaatsen verbeterd. Ik heb een klein wrang gevoel over het feit dat ik na de laatste boei te lang achter tragere zwemmers bleef hangen en zo op 10-15” na de kopgroep en een mogelijke top 20 gemist heb, maar dat is triatlon. Ik hoop alvast dat ik de kans krijg mij in 2016 te verbeteren! Na mijn Olympische wedstrijd nam ik enkele dagen rust. We bekeken wat andere sporten en zetten een stapje in Londen.

Foto: Jul Clonen

Op 25-26/8 stond in Stockholm alweer de volgende WTS op het programma. Een sprint op zaterdag en het WK team relay op zondag. Ik had sinds mijn wedstrijd op 4/8 niet meer echt gelopen o.w.v. een pijnlijk mediaal sesambeentje (teen), dus het was een groot vraagteken wat ik waard zou zijn in Stockholm. Ik had het meeste vertrouwen in mijn zwemmen omdat het op training goed aanvoelde. De startspots waren echter smaller dan normaal gemaakt, waardoor het van in het begin pompen of verzuipen was. Ik kon amper mijn armen ronddraaien en werd naar het einde toe ondergeduwd. Daardoor kwam ik energieloos in de achterhoede uit het water en door een slechte wissel verzeilde ik in een fietsgroep, die meer dan 1’ verloor op de kopgroep. Met een 22ste looptijd had ik nog wel goed gelopen, maar kwam ik niet verder dan een 34ste plaats.

De volgende dag zette ik mij, als starter voor de team relay, op het startponton op één atlete na uiterst rechts en zwom goed tot aan de eerste boei. Daarna zakte ik wat weg, maar kwam mooi in de groep uit het water en had meer energie op weg naar T1. Helaas kreeg ik mijn helm niet toe en zag ik iedereen vertrekken. Weer zat ik niet in de kopgroep en was heel ons team op achtervolgen aangewezen. We eindigden op een ontgoochelende 20ste plaats (18de land).

Achteraf gezien kwam Stockholm misschien iets te kort na Londen voor mij. Ik begon daarna opnieuw aan een trainingsblok van 2 weken met het oog op het BK op 16/9 en de WTS-finale op 20/10. Lopen werd lichtjes opgebouwd, maar uit voorzichtigheid nog steeds aangevuld met alternatieve trainingen. In de 2de helft van mijn trainingsblok deed ik op 5/9 mee aan de Zwintriathlon, een zware non-drafting wedstrijd in de Vlaamse Polders. Vermits dit niet mijn specialiteit is en ik maar 2x in tijdrithouding op mijn gewone koersfiets getraind had, verwachtte ik mij niet direct aan een knalprestatie. Bart, mijn coach, zei me voor de start nog dat ik me gewoon moest amuseren. Dat gingen we dan ook zoveel mogelijk proberen te doen. Ik kwam als 1ste uit het water en deed een goede T1. Ik kwam als 4de in T2, op de reglementaire 10m na Sofie Goos. Dat vond ik van mezelf al een hele prestatie en dus vond ik maar dat ik nu voluit voor dat podium moest gaan. Ik dacht dat het tussen ons zou gaan voor de 3de plaats, maar dacht even dat mijn wedstrijd er na het fietsen opzat. Mijn loopschoenen stonden niet meer op hun plaats omdat de organisatie ze verplaatst had naar de ingang van de wisselzone. Ik verspeelde hierdoor 15-20” en zag Sofie dus al direct uitlopen, terwijl ik net dacht van mijn basissnelheid gebruik te moeten maken om toe te slaan. Gelukkig kon ik langzaam terugkomen en uiteindelijk finishte ik nog onverwacht 2de na Danne Boterenbrood (NED), die net de OS gemist had maar al meermaals bewezen heeft een goede fietster te zijn. Met de 1ste zwem- en looptijd was ik heel tevreden. Dat ik in het fietsen wat te kort kwam tegen de non-drafting specialisten, was te verwachten. In 2009 verspeelde ik hier nog 5’ en nu was dat al veel minder. Bovendien was ik hier niet specifiek op getraind.

Foto: swimacademy.be

Dit seizoen heb ik nog 2 wedstrijden voor de boeg: het BK in Mechelen (16/9) en de WTS-finale in Auckland, NZL (20/10). Hopelijk kan ik mijn looptraining nog terug wat opbouwen om de laatste loodjes van het seizoen ook succesvol af te ronden!

Advertenties

Geplaatst op 11 september 2012, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: