0,15%

Ik moet er geen doekjes om winden: ik ging naar het EK in Eilat om de BOIC-norm voor de Olympische Spelen in Londen te halen en dit is op 12” na niet gelukt. Vooral de manier waarop is voor mij nog het meest ontgoochelende, want ik was top 8 waard. Triatlon is echter geen strijd tussen jezelf en de klok, maar ook (soms letterlijk) een gevecht met je tegenstrevers. Dan spreek ik over het voortdurende getrek in het zwemonderdeel. Dat heb ik sinds ik internationaal actief ben al meermaals ondervonden, maar vandaag was het echt wel een dure trek aan mijn schouders.

Met startnummer 11 had ik de kans om mij tussen de toppers te zetten tijdens de line up. Het doet je dan wel iets als je tussen Nicola Spirig (SUI) en Carole Péon (FRA) kan gaan staan. Iedereeen weet dat de 300-tal meters tot aan de eerste boeie heel cruciaal kunnen zijn. Met deze gedachte begon ik goed aan de wedstrijd en zwom mij zelfs vooraan in de groep der favorieten. Enkel Helle Frederiksen (DEN) moest ik voor mij dulden en ik zwom dan ook in haar voeten naar een mooie uitgangspositie. Toen ik na de eerste zwemronde Ainhoa Murua (ESP) vlak voor mij zag, wist ik dat het goed zat en dat ik deze positie moest vasthouden. Dat bleek goed te lukken, want ik kon vrij gemakkelijk mee in de voeten blijven zwemmen. Helaas kwam daar een einde aan toen iemand mij aan mijn schouders naar achter trok. Daardoor ontstond er een gat van 1-2m dat ik, na nog een portie gebots en getrek, wel constant kon houden. Intussen was wel het contact met de kopgroep weg en kwam ik in de tweede fietsgroep terecht, waarin nooit een goede samenwerking tot stand kwam. De achterstand op de kopgroep, waar intussen al redelijk wat volk had moeten lossen vanwege het verschroeiende tempo op de helling, bleef lang constant rond 1’. Ik wist dat ik niet mocht panikeren en dat alles nog mogelijk was. Zonder er ons van bewust te zijn, is de achterstand in de laatste fietsronde echter nog opgelopen tot 1’52”.  Gewoon omdat er geen samenwerking was en iedereen al met de gedachten bij het lopen zat. Ik kon me op het einde zelfs vrij gemakkelijk naar de kop van de groep fietsen zodat ik als tweede de wisselzone inging en er als eerste uitgelopen kwam. Misschien wisselde ik vanuit tactisch oogpunt iets te snel omdat in de eerste 200m de wind op kop stond en enkele tegenstanders ervan mooi gebruik maakten om in mijn voetsporen uit de wind te gaan lopen om dan bij het afslaan van de bocht van mij weg te lopen. Hun tempo kon ik toen niet volgen, maar in de volgende looprondes kreeg ik een beter loopgevoel en kon ik me nog naar voren werken. Uiteindelijk strandde ik op 12” van de beoogde top 8, dat is een aandeel van 0,15% op mijn eindtijd van 2u10’. Ik kwam een aantal keer dicht bij die BOIC-norm maar kwam telkens net iets te kort tegen toppers die al jaren met deze sport bezig zijn: 47” EK Pontevedra, 58” WC Tiszaujvaros en op de WC van Monterrey (die weliswaar niet meetelt voor het BOIC maar die ik toch heel hoog inschat) eindigde ik op amper 29” van het podium.

Afbeelding

Oorspronkelijk kwam ik als 10de in de uitslag van het EK omdat mijn timing chip rond de enkel in een sprintfinish met Carole Péon (vice-Europees kampioen 2010) eerst over de registratiemat ging, maar later werden we op basis van de fotofinish, waarbij gekeken wordt naar de borst, van plaats omgewisseld in de uitslag. De verantwoordelijken van de Europese Triathlon Unie (ETU) zegden letterlijk dat het verschil tussen ons beiden een A-cup was. We eindigen wel beiden in dezeflde tijd, maar ik ben 11de geworden. Dat maakt het nog net iets minder leuk! Anderzijds had ik zo’n sprint vorig jaar al verloren op 500m van de meet of waarschijnlijk zelfs nog vroeger op het moment dat Péon op 3km van de aankomst 10m van mij wegloopt. Dat maakt dat ik wel positieve punten in mijn wedstrijd zie, wat me dan toch een klein beetje opfleurt. Maar toch… ik loop sneller dan de atlete op de 4de plaats en had een dikke minuut trager mogen lopen voor een 8ste plaats als ik mee was in de kopgroep en… dat zat erin!

Wat nu? De moed gaan samenrapen om toch mijn internationale spot te verdedigen en misschien toch nog aan de BOIC-norm te voldoen. Het wordt moeilijk en een jaartje extra triatlonervaring en –training hadden mij quasi zeker op de OS gebracht. Ik maak immers nog ieder jaar een mooie progressie en denk zelfs dat het lopen dit jaar nog beter kan doordat ik in de winter toch 5 cruciale loopweken heb moeten missen met een blessure. Jammer dat het EK zo vroeg viel dit jaar! Maar zolang ik progressie blijf maken, ligt mijn toekomst in het triatlon!

Tot slot wil ik iedereen bedanken die mij voor en na de wedstrijd een bericht heeft gestuurd. Ik heb ze niet allemaal persoonlijk kunnen beantwoorden. De algemene trend is echter heel positief en dit geeft aan dat veel mensen in mij geloven en steeds achter mij staan. Ik weet voor mezelf dan wel niet goed hoe ik dit EK-resultaat moet plaatsen, maar uit de reacties leid ik af dat ik tevreden moet zijn. En toch… ik blijf op zoek naar die kers op de taart!

Advertenties

Geplaatst op 29 april 2012, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Joris Vanwesenbeeck

    En blijven zoeken zou ik zeggen… Kop omhoog en blijven gaan, Katrien!

  2. Dag Katrien, ik ben enorm blij dat je naar de spelen mag. Nu valt zeker een zware last van je af. Veel succes in Londe ! Karl Deleu

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: