Opdracht 2 volbracht!

Intussen ben ik alweer een aantal dagen thuis van Port Elizabeth en wordt het weer eens tijd om een verslag te schrijven over de afgelopen wedstrijden. Inderdaad wedstrijden, meervoud dus. Ik heb na de wedstrijd in Kaapstad nog een rustweekje gehad, dat ik met een stevige verkoudheid en bijhorende vermoeidheid zeer goed kon gebruiken. Daarna was het alle hens aan dek voor 2 trainingsweken van het kaliber dat ik nog maar zelden gehad heb in mijn triatlonleventje. Aan het einde van die 2 weken was ik dan ook heel vermoeid, maar wel voldaan omdat de trainingen allemaal goed verteerd waren. Ter afsluiting deed ik (door de zware trainingsweken) met weinig ambities mee aan het BK veldlopen in Oostende. Tot mijn grote verbazing behaalde ik daar een betere uitslag dan vorig jaar na een rustweek: 11de tegenover 16de in 2011. Moe maar heel tevreden ging ik huiswaarts om mijn bagage te maken voor de eerste Olympic Distance race van het seizoen. Net als een maand voordien in Zuid-Afrika, maar nu in Port Elizabeth.

Omdat Jul met de andere triatleten in Australië zat en Bart omwille van zijn job in het onderwijs niet meekonden, had ik de eer om Gerrit Schellens als begeleider mee te krijgen. Gerrit heeft 2x de Ironman van Port Elizabeth gewonnen en kon mij ter plaatse perfect wegwijs maken. In ons guest house werden we enorm goed ontvangen en er hadden al meerdere toptriatleten en winnaars van de IM Port Elizabeth gelogeerd. Wat moet je meer hebben om je goed te voelen?

Het weer was wisselvallig met veel wind en stevige golven in de zee. De parcoursverkenningen van zwemmen en fietsen deden het ergste vermoeden: dankzij een stevige golf was ik mijn badmuts kwijt en werd ik tegen de oceaanbodem geknald en tijdens het fietsen toch maar een beetje beschutting gezocht in Gerrit’s flank ;-p Gelukkig voorspelden ze voor de wedstrijddag beter weer: zonnig, warm en wat minder wind. Dankzij de schoonzoon van onze gastvrouw (zelf ook een fietser) wist ik ook perfect hoe de wind op het parcours stond. En ik had ook meteen enkele Zuid-Afrikaanse supporters.

Zwemmen bestond uit 2 rondes in zee. Doordat de line-up zeer amateuristisch gebeurde, stonden er meer atleten aan de zijkant links van mij dan in een normale ITU-wedstrijd zou toegelaten zijn. Doordat ik ingesloten werd, trok mijn beach run op niets. De eerste golf nam ik dan ook nog eens slecht en meteen lag ik aan de rechterkant van het pak, waardoor ik later veel te ver rond de boeien moest zwemmen en tijd verloor. Bij het ingaan van de tweede zwemronde zag ik al dat mijn positie niet goed was en bovendien kreeg ik weer een golf te verwerken, die me enkele meters terug naar af en tegen de bodem slingerde. Het gevolg wat dat mijn trisuit op mijn rug een hoop water had gepakt, waardoor de rits loskwam en ik verder moest zwemmen met een open pak. Doordat het water net de temperatuurslimiet voor wetsuit swim overschreed (20,5°), kreeg ik het bovendien enorm koud. Ik zag het even niet meer zitten, maar ik kon er niets aan doen en mocht niet opgeven. Je weet immers nooit hoe de wedstrijd verder verloopt. Ik sprak mezelf moed in dat ik warm zou krijgen door sneller te zwemmen en aan dat open pak probeerde ik ook niet te denken. Gerrit en ik hadden achteraf het gevoel dat onze groep in de tweede ronde toch wat terug dichter gekomen is. Zwemmen in zee blijft echter een loterij en kan eigenaardige wendingen aannemen.

Eens uit het water liep ik zo snel mogelijk naar de wisselzone en zag nog net enkele atletes vertrekken, waar ik bij moest zitten. Ik heb zo’n 3km afgezien om in de eerste achtervolgende groep te geraken en het is gelukt. Nu moesten we nog zien samen te werken om de 2 koplopers in te halen. Het was geen gemakkelijke opdracht om organisatie in de groep te krijgen en uiteindelijk werkten vooral Sarah Fladung (GER) en ik om het gat te dichten. Eens dit gelukt was, liet ik het werk aan de anderen over. Ik had mijn job gedaan en er was genoeg geprofiteerd door de anderen. Ik had bovendien geen schrik van lopers in de achtervolgende groep. Er werd bij momenten dan ook aan een ‘gezellig’ tempo verder gereden met af en toe de nodige tempoversnellingen van mensen die de betere lopers er toch af wilden krijgen. Dit was bij momenten een zeer vijandige bedoening van enkele atleten, maar mij hebben ze er niet afgekregen.

Met een groepje van zo’n 10 atleten kwamen we de wisselzone binnen. Even was ik wat verward doordat er een ander zwembrilletje in mijn bak lag. Dan bleek dat mijn bak langs de andere kant stond, maar daar lag al een helm in. Uit schrik voor een penalty van 15” heb ik toch mijn helm naar de juiste bak verlegd, maar ik hoopte dat ik niet gestraft zou worden voor de zonnebril die voor mijn bak beland was maar niet van mij was. Ik denk dat de African Triathlon Union (ATU) hier echter een aantal zaken door de vingers gezien heeft, maar op de World Cups en World Series zouden hier zeker penalties voor gegeven zijn. Maar goed, ondanks de verwarring was ik nog redelijk vooraan weg uit de wisselzone. Carlyn Fischer (RSA) was als een speer weg en Gillian Sanders (RSA) vloog er achteraan. Ik dacht dat we hen kwijt waren, maar dan kwam Kate Roberts (RSA) op en over mij en kon ik in haar zog mee aansluiten. Zo vormden we een kopgroepje van vier dat samenbleef voor ¾ van het loopparcours. Ik voelde me een beetje ‘raar’ tussen 3 Zuid-Afrikanen en wou een volledig Zuid-Afrikaans podium vermijden. Een 4de plaats leek me zo ondankbaar. Bij het ingaan van de laatste ronde plaatsten Sanders en Fischer een versnelling en toen zei mijn intuïtie dat ik moest proberen mee te gaan om Roberts eraf te lopen. Dit is vervolgens ook gelukt. Ik kon zelfs een klein gaatje op Sanders en Fischer terug dichtlopen tot we rekkertjes moesten aannemen, die aangaven hoeveel rondes we gelopen hadden. Doordat ik in 3de positie liep, moest ik hier even afremmen en ontstond er aan gat dat ik niet meer toegelopen kreeg.

Afbeelding

Ik werd dus 3de en nam zoveel ITU-punten mee naar huis, die me van de 70ste naar de 46ste plaats op de ITU-lijst brachten en wat meer zekerheid bieden om binnenkort te gaan strijden voor Olympische punten. Opdracht 2 van het seizoen volbracht!

Advertenties

Geplaatst op 24 maart 2012, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Riet Degrieck

    Je wordt nog een echte, maar sportieve, vechter! Zo hoort het! Flink zo! Mooi verslag! We zijn fier op jou!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: