What doesn’t kill you, makes you stronger!

Voilà, de titel van deze blog geeft mijn levensmotto van de laatste maanden weer. Bij het schrijven van mijn vorige blog, was ik super gemotiveerd en optimistisch. Ik had er een inspirerende BOIC-stage opzitten en, ondanks een bewust geleidelijke loopopbouw en nog maar weinig loopvolume, deed ik midden november een looptest die beter was dan in januari 2011. Daar had ik echter niet lang genot van, want daags nadien kreeg ik last van mijn achillespees. Een blessure die me aanvankelijk 3 weken, maar uiteindelijk 5 weken loopstop zou opleggen en ook het fietsen 3 weken op een laag pitje zette. Kortom: niet bemoedigend voor een triatleet in voorbereiding op een Olympisch jaar. Gelukkig waren Maarten (kiné) en Vincent (dokter) daar met de bemoedigende woorden dat ik er sterker zou uitkomen en Bart (trainer) die mijn gedachten dat het een teken van mijn lichaam was dat ik te vroeg in vorm zou komen, mee bijtrad en af en toe herhaalde. En zo spreek ik mezelf moed in met ‘What doesn’t kill you, makes you stronger!’ bij elke tegenslag, die niet fataal is. Alle extra oefeningen die gedaan moeten worden om blessures te genezen en te voorkomen, vragen veel discipline maar het helpt me door dat ene zinnetje in mijn hoofd te herhalen en er dan ook echt in te geloven om verder te doen zoals het moet om vooruitgang te boeken.

1/1/2012: een nieuw jaar, een nieuw begin. Zo ook in mijn looptraining. Voor het eerst in mijn leven deed ik een echte Start2Run, waarbij ik het lopen met wandelintervals opbouwde tot 30’. Zonder reactie van mijn achillespees kon ik met de nodige voorzichtigheid het lopen beginnen opbouwen om in de laatste trainingsweek voor mijn eerste triatlon op 19/2 tot een aanvaardbare 50km te komen. Mijn 2de plaats in het PK veldlopen op 5/2 was goed voor het vertrouwen, vooral omdat ik er een goed loopgevoel had. Maar wat zou een triatlon zo vroeg in het jaar geven? Lopen in een triatlon is toch anders. En zou ik nog wel mijn mannetje kunnen staan in een sprinttriatlon? Misschien was dit laatste op dit moment wel in mijn voordeel?

Met de nodige vraagtekens vertrok ik dus naar Kaapstad. Ik keek vooral uit naar het goede weer en hoopte dat de zon en het weerzien van de concurrentie mijn ‘race mode’ zouden aanwakkeren. Want ook dat was een vraagteken: kon ik me in februari al in mentale wedstrijdmodus zetten?

Blijkbaar allemaal overbodige vraagtekens: ik werd 2de in deze African Cup (= Afrikaanse ETU-versie) en kwam met een hoop ITU-punten naar huis. Dat was de enige reden waarom we zo vroeg de triatlonstrijd aangingen. Opdracht volbracht dus, want ik kon een sprong van 25 plaatsen maken in de ITU-lijst. Dit bracht me van 87 terug naar 62.

De wedstrijd zelf verliep, gezien mijn beperkte loopkilometers, perfect voor mij. Opstaan om 4u45 is niet mijn ding, maar ik heb al eerder gemerkt dat veel afhangt van hoe je met zo’n dingen omgaat en voelde me wakker genoeg om er meteen in te vliegen. Tijdens het zwemmen kon ik me op geen enkel moment oriënteren omdat de boeien onzichtbaar waren door ofwel de golven, ofwel de zon. Ik volgde de raad van Jul (VTDL-coach) goed op door mooi in de groep te blijven en gewoon te volgen zonder ook maar een glimp van een boei op te vangen. Ik verloor wat tijd bij het uitlopen van het water maar dankzij een sterke wissel en 1ste fietskilometer kon ik als laatste nog aansluiting maken bij de kopgroep die al goed aan het ronddraaien was toen ik de laatste meters nog moest dichten. Eénmaal ik de groep bereikt had, zat even bekomen er niet in. Ik werd onmiddellijk in de samenwerking opgenomen en moest ook vrijwel onmiddellijk vooraan postvatten. Ook later tijdens het fietsen, vroeg ik me af wanneer ik in hemelsnaam mijn benen wat recup zou kunnen gunnen voor het lopen want het bleef bij momenten echt afzien. Omdat er duidelijk blijk van samenwerking was, had ik er echter geen problemen mee om te blijven meewerken. We hadden allemaal een gemeenschappelijk belang: de goede lopers uit de 2de fietsgroep met o.a. vice-Europees kampioene Vendula Frintova (CZE) op achterstand houden. Op 20km bouwden we dan ook 2’ voorsprong op. Ik kwam als eerste de 2de wissel uit en kreeg snel gezelschap van Carlyn Fischer (RSA) en Ricarda Lisk (GER). Na 1,3km jumpte Fischer achter mijn rug uit en plaatste een versnelling, waarop ik niet direct een antwoord had. Aangezien we nog steeds in wintertraining zitten, is dit misschien niet onlogisch. ‘Finetunen’ moet pas later gebeuren!

Uiteindelijk finishte ik 2de met 15” achterstand en was ik heel tevreden! In normale omstandigheden zou ik minder tevreden zijn met een 6de looptijd, maar nu trek ik me daaraan op. Onze groep had bovendien veel energie gebruikt om op slechts 20km 2’ voorsprong op te bouwen en is verdiend top 7 geworden. Respect en dank aan heel ons groepje! Ieder heeft zijn werk gedaan.

Advertenties

Geplaatst op 25 februari 2012, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Heel knap gedaan Katrien. Proficiat!
    Wat een schitterende start in 2012!
    Groetjes,
    Alex

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: