Beijing, een wedstrijd om snel te vergeten!

De eerste etappe van onze Aziëtrip vond plaats in Peking (CHN). Op het Olympisch parcours van 2008 ging dit jaar de WCS Grand Final door. 2008 was ook het jaar waarin ik mijn eerste triatlonstapjes zette en dus ook de eerste keer dat ik de Olympische triatlon met wat meer belangstelling volgde op TV. Toen we bij aankomst een eerste keer de wisselzone gingen bekijken, vond ik het indrukwekkend om zien en had ik meteen zin om er zelf een keer te racen.

Helaas is de wedstrijd op een grote ontgoocheling uitgedraaid. De jetlag verwerkte ik langzaam, maar mijn armen en vooral mijn benen voelden fris op de dag van de wedstrijd. Door de regen de dag voordien, was de smog ook goed verdreven. Met een klein windje was het ideaal triatlonweer.

Ongeveer midden op het ponton kon ik starten. Ik was goed weg en had een enorme vrijheid om te zwemmen met een groep links en een groep rechts van mij. Nu onstonden er niet echt gaten, maar aan de boei kreeg ik wel een regelrechte aanval te verwerken. Iemand pakte mijn trisuit in mijn nek en trok me gewoon naar achter. In mijn kwaadheid heb ik revanche genomen (Ik ben het kotsbeu met mensen die het zo nodig vinden het spel onsportief te spelen!!!), maar dat zorgde voor nieuw getrek. Ik heb het dan maar zo gelaten en stak er geen onnodige energie meer in, maar ik verloor hierdoor wel enkele plaatsen. Ondanks dit voorval zag ik wel dat ik nog in het gezelschap van een aantal betere zwemmers was. Mijn achterstand tussen de kop was dit keer kleiner dan anders, maar alles zat gewoon veel dichter bij elkaar. Jammer genoeg kwam ik toch een 10-tal seconden te kort om met een vorige fietsgroep mee te zijn.

In onze groep was er van in het begin weinig samenwerking. Ik ben er ook eerlijk in dat ikzelf ook heel passief gefietst heb. Dat had verschillende redenen. Het was een zwaar parcours, maar ik heb in Madrid al 2x bewezen dat ik dat aankan. Er waren echter een 3-tal scherpe bochten in de afdalingen en daar ben ik, met mijn 3 jaar fietservaring, (nog) niet goed in. In de eerste ronde kwam ik bijna ten val doordat ik met een te grote snelheid de bocht in ging. Ik kon mijn fout amper corrigeren, maar kon gelukkig net een valpartij vermijden. Ik belandde wel met mijn hand en arm tegen de nadarhekken en doordat ik over de pootjes van die hekken reed, verloor ik mijn drinkbus. Ik moest dus nog ¾ van de wedstrijd zonder energiedrank voort en besloot de nodige energie te sparen. Ik had ook een stevige portie schrik opgedaan, waardoor ik nooit het lef had me meer vooraan in de groep te zetten. Onze groep bleef de achterstand opbouwen en met een 3-tal minuten afstand op de vorige groep konden we pas aan het lopen beginnen.

Zo’n achterstand is zeker niet stimulerend, maar staat ‘opgeven’ nog in mijn woordenboek? Ik had me vorig jaar voorgenomen van niet! Dus probeerde ik nog de best mogelijke positie in onze groep te bekomen. Dat lukte in het begin heel goed. Het tempo van Emmie Charayron (FRA, Europees kampioen) en Annamaria Mazzetti (ITA, 3de EK 2011) kon ik net niet volgen. Het tempo van Anja Dittmer (GER, 3de in WCS Londen) lukte wel vrij gemakkelijk, maar blijkbaar had ik nog niet al mijn tegenslag opgebruikt… Voor het eerst sinds Quarteira in april kreeg ik weer steken. Misschien heeft het te maken met de spanning op de fiets of de 2 bananen die ik een uur voor de wedstrijd nog gegeten heb? In elk geval voelden mijn benen goed aan. Ik leek wel aan een intervalloop bezig. Dittmer liep van me weg toen ik steken kreeg, maar ik liep het gat gemakkelijk weer toe toen de steken weg waren. De versnelling bracht de steken echter terug. Zo onstond een kat- en muisspelltje met enkele anderen, die me inhaalden op het moment dat ik steken had, en die ik terug kon pakken als de steken weg waren. Met tempowisselingen maakte ik mijn 10km vol, die niet weerspiegelt wat mijn benen waard waren. Na het fietsen zat meer dan een 40ste plaats er niet meer in, maar mijn benen konden meer aan dan een 52ste plaats!

Om de wedstrijd kort samen te vatten: alles werd bepaald in een 10-tal seconden tussen het zwemmen en het fietsen. Daarna liep de achterstand te hoog op. Dit is het omgekeerde scenario als in Londen waar alles wel terug samenkwam ondanks een grotere zwemachterstand dan in Peking. Dat is nu eenmaal triatlon! En aan de namen in mijn fietsgroep te zien (Findlay, Dittmer, Charayron, Mazzetti,…), maken de toppers ook wel eens zo’n mindere dag mee.

Met de gedachte dat mijn conditie goed zat, zijn we verder gereisd naar Yokohama (JPN) voor de volgende WCS (oorspronkelijk gepland in mei). Deze telt al mee voor het WK van 2012 én nog voor de 1ste selectieronde van de Olympische ITU-kwalificatie, waarin ik niet aan mijn maximum aantal wedstrijden zit. Interessant dus!

Advertenties

Geplaatst op 13 september 2011, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: