13de plaats met dubbel gevoel!

Het EK in Pontevedra was één van mijn hoofddoelen dit seizoen omdat dit één van de BOIC-selectiewedstrijden voor deelname aan de OS in Londen was. Het volstaat niet om een startplaats voor de ITU te bemachtingen, maar ik moet ook voldoen aan de (strengere) Belgische normen. Daarvoor komen verschillende wedstrijden in aanmerking, waaronder dit EK. Top 8 was het doel en ik zat er niet ver af…

Bij de line-up twijfelde ik om naast mijn Ierse trainingsmaatje Aileen Morrison te gaan staan of toch meer aan de linkerzijde naast Mazzetti (ITA). Ik koos ervoor om wat meer naar links te gaan staan. Ik had me voorgenomen om de eerste 100m door te zwemmen, niet te veel rond me te kijken en daarna te bekijken waar ik best kon aansluiten. In Madrid had ik de fout gemaakt te snel naar een groepje te beginnen zoeken met als resultaat dat ik geen goede start had. Mazzetti dwarsboomde echter al snel mijn plan. Na 5 slagen wist ik al dat ik nooit meer naast haar wil starten. Ik nam een beetje voorsprong op haar, maar zij vond het nodig me aan mijn schouder naar achter te trekken en als afstoothulp te gebruiken. Dit was even een domper. Ik keerde bij de laatsten aan de eerste boei en kwam na 1 zwemronde als 43ste op de kant met 55” achterstand op de leiders. Gelukkig zat mijn zwemconditie goed en kon ik in de tweede zwemronde opschuiven naar de 27ste positie met slechts 2” extra verval op de eerste zwemmers!

Intussen had zich een kopgroepje van 6 dames gevormd. Ik kon vrij gemakkelijk mijn plaats in de tweede groep veroveren. Na 2,5 van de 8 fietsrondes hadden we de koplopers te pakken. Dit was een ideaal scenario voor mij. Vooraf had ik ervoor getekend in de kopgroep te beginnen lopen.

Foto: Reinout Van Schuylenbergh

Na een snelle wissel kwam ik als 5de het loopparcours op en in de eerste loopronde liep ik op een moment zelfs in 3de positie. Met medailles zat ik niet in mijn hoofd, maar wel met die top 8. Het was echter zwaar afzien in de Spaanse hitte (43° in de zon) en op het zware loopparcours. Er waren dan ook 11 dames met een DNF achter hun naam. Waar ik normaal gezien goed tegen de warmte kan, waren deze temperaturen voor mij ook iets te veel van het goede. Pontevedra staat bekend om veel regen en koude. Veel atleten hebben na de ETU cups van 2008 en 2009 nog trauma’s hieraan. We verschoten ons dan ook een bult dat het zwemmen zonder wetsuit was. Gezien de maatregelen die bij de mannenrace getroffen werden (38° op dezelfde thermometer), lijkt het dat de organisatie de hitte bij de damesrace wat onderschat had. Aan de mannelijke atleten werd bij de warming-up gevraagd veel te drinken en op het loopparcours werden op 2 plaatsen sproeiers bijgezet. Ik had ook een veel beter loopgevoel in Monterrey en Madrid en moest dan ook telkens op de stevige helling in het parcours wat meters prijsgeven aan tegenstanders.

De temperatuur tijdens het lopen van de mannenrace (iets na 20u!)

Uiteindelijk werd ik 13de. Een goede prestatie, maar met een dubbel gevoel. Top 8 en BOIC-norm had erin gezeten. Er komen gelukkig nog meerdere kansen! Het was een zware wedstrijd en gezien de namen die ik achter mij hou, kan ik niet met een ontgoocheld gevoel achterblijven.

Advertenties

Geplaatst op 28 juni 2011, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: