Ontgoocheling in Brasschaat

Brasschaat was een grote teleurstelling. Ik behaalde met de 16de plaats mijn slechtste resultaat ooit in een ETU cup en was naast de zwakke prestatie ook enorm ontgoocheld dat dit net voor het thuispubliek gebeurde.
 
Met startnummer 3 had ik veel keuze voor m’n plaats op het startponton. Ik sloot gewoon aan, waardoor ik als 3de van links startte met oog op de meest rechte lijn naar de eerste boei. Het was natuurlijk te verwachten dat de zwemmers rechts van ons zo snel mogelijk onze kant zouden uitzwemmen. Daardoor kwam ik onmiddellijk klem te zitten en werd mijn startsprint onderbroken. Ik verzeilde bijgevolg in de middenmoot en kwam pas als 24ste door op 750m. In de tweede zwemronde kon ik nog enkele plaatsen goed maken om als 19de uit het water te komen. Helaas had ik voor ons een gaatje zien ontstaan, dat ik niet kon toezwemmen omdat er nog een paar tragere zwemmers voor me lagen, die me de doorgang versperden. Het resultaat was dat ik ver achter atleten, waarmee ik meestal samen zwem, uit het water kwam.
Tijdens de lange loop naar de wissel beet ik hard door in de hoop mijn wagonnetje nog aan te hangen bij de kopgroep, maar meer dan de 2de groep zat er niet in. We zagen de kopgroep kort voor ons rijden, waardoor ik de hoop nog niet opgaf. Drie ronden lang probeerden we met een drietal het gat van 30” toe te rijden. De “wieltjeszuigers” hielpen ons echter geen steek vooruit. In tegendeel, we werden bijgehaald door een achtervolgend groepje. Hierdoor viel de samenwerking (als die er al was) helemaal stil en liep onze achterstand uit tot zo’n 1’45”.

(c) Jan Verstuyft

 Na een snelle wissel hoopte ik door een goede loopprestatie toch nog iets recht te trekken. Ik probeerde het tempo van Emma Jackson (AUS, wereldkampioen U23) te volgen, maar moest al snel wat gas terugnemen. Ik had duidelijk niet dezelfde loopbenen als in Monterrey of… misschien had ik die al verspeeld op het winderige fietsparcours?
Gelukkig liep ik nog in de top 20, waaraan nog steeds enkele ITU-punten vasthangen. Dat maakte dat ik, ook dankzij het enthousiaste publiek, toch nog de motivatie vond om ondanks het slechte gevoel door te blijven zetten. Dit leverde me nog 2 plaatsen winst op in de ranking. Niet onbelangrijk aangezien elke plaats telt om de startlijsten van de WCS te halen. Ironisch genoeg behaal ik na mijn slechtste resultaat op het ITU-circuit toch mijn beste ranking ooit: 62ste.
 
Ik blijf het echter jammer vinden dat ik, op Vodickova (CZE) na, alle triatleten uit de top 10 al geklopt heb en dat het zondag niet lukte om voor het thuispubliek een mooie plaats te behalen. Gelukkig is één veldslag de oorlog niet! Ik wist op voorhand dat er na Monterrey ook nog wel slechte resultaten zouden volgen, alleen had ik het niet in Brasschaat gewenst. Maar ja, dat is triatlon! Het hangt soms af van kleine dingen. Als ik bij de zwemstart had kunnen doorzwemmen, had de wedstrijd er misschien helemaal anders uitgezien.
Aangezien ik niet op de startlijst van de WCS Madrid stond, hadden we besloten voor de  WCS van Kitzbühel te gaan. Op maandag bleek echter dat ik in Madrid wel startrecht kreeg, dus hebben we besloten om toch onze oorspronkelijke planning richting EK (25/6) te behouden. Hopelijk kan ik vlug revanche nemen en deze Brasschaatse ontgoocheling achter me laten!
 
Aan alle supporters: super hard bedankt! Ondanks alles heb ik van jullie enthousiasme genoten!
Advertenties

Geplaatst op 31 mei 2011, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Kathleen Smet

    Doe dat goed, daar in Madrid. Veel succes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: