13/11/2010 – ETU Cup Eilat (Israël): Wat een afsluiter!

Oef, mijn seizoen zit er ook op! Trainen (fietsen) in koud herfst- en winterweer is niet mijn favoriete bezigheid, dus de laatste weken was ik wel wat aan het aftellen. Maar het is de inspanning waard geweest! Na mijn opgave begin augustus in Tiszaujvaros, vreesde ik even dat de stressfractuur in mijn voet een vervroegd einde aan mijn seizoen had gemaakt en vroeg ik me af waar ik in godsnaam de motivatie moest gaan zoeken om in de koude wintermaanden te gaan trainen. De wedstrijden in Alanya en Eilat waren in dat opzicht en ook voor de ITU-ranking belangrijk voor mij. In Alanya was ik niet 100% tevreden met het resultaat, maar in Eilat heb ik zeker de motivatie voor de wintertrainingen gevonden!

De verplaatsing naar Eilat is door de strenge Israëlische veiligheidscontroles geen lachtertje. Doordat er weinig of geen rechtstreekse vluchten naar Eilat zijn, maakt de verplaatsing van meer dan 12 uur de reis ook vrij zwaar.  En om me aan te passen aan het temperatuursverschil van zo’n 20° werkte ik mijn laatste trainingen op Belgische bodem als een eskimo af  Lachen Gelukkig kan ik de warmte wel gemakkelijker af dan de koude!

Aan de grens met Egypte

De start van de wedstrijd werd gegeven om 9u15 en dat is voor mij toch wel redelijk vroeg. Ik ben geen ochtendmens, dus opstaan om 6u is niet mijn favoriete ding. Ik hoopte dus maar dat mijn armen en benen voldoende wakker zouden zijn bij het startschot. Ik mocht als 4de mijn startplaats kiezen en besloot als 3de van rechts plaats te nemen in de buurt van Zita Szabo (HUN), één van de favorieten in mijn ogen. Met enkel de mindere zwemster Prystayko (UKR) tussen ons, dacht ik zo gemakkelijk bij Szabo te kunnen aansluiten. Samen met Michelle Vesterby (DEN) lag ik al snel op kop… aan de rechterkant. We zagen beiden te laat dat langs links een groepje aan het wegzwemmen was. Er was al een gat van zo’n 3 meter dat we niet meer dichtkregen. Vesterby en ik bleven zij aan zij en ik hoopte met haar toch nog de kopgroep te kunnen halen, maar zij had in de 310m lopen naar de wisselzone zo op haar adem getrapt dat ik alleen kwam te zitten. Aan de voet van de klim die we 7x moesten doen, zag ik de kopgroep zo’n 20m voor mij rijden. Dat gaf echter een vertekend beeld want toen ik aan de afdaling begon, leken ze al eindeloos ver. Hun voorsprong groeide en ik kwam in een groepje met Szabo, Vesterby en Lehtonen (FIN) terecht. Vervolgens ontsnapte Danne Boterenbrood (NED) uit de kopgroep, waardoor het daar wat stilviel en wij erbij geraakt zijn. Het was meteen duidelijk dat niemand daarin initiatief nam. Hoewel ik wist dat ik één van de betere lopers in de groep was, was ik niet van plan passief in het wiel te blijven hangen en Danne verder te laten uitlopen dan nodig was (ook al is Danne in Frankrijk een ploeggenote van me). Dus zette ik me nog regelmatig maar goed gedoseerd op kop. En hoewel ik in het begin van de wedstrijd geen fris gevoel had (door het vroege startuur?) en tegen de 7 beklimmingen opzag, leek het fietsen ineens snel gedaan te zijn. Deze keer slaagde ik erin vooraan de wisselzone in te rijden en al snel het commando te nemen in de achtervolging op Danne. Hoewel coach Jul me aanraadde van me niet onmiddellijk op te blazen, bleef ik een groepje van 4 aanvoeren. Ik had niet het gevoel op de limiet te lopen, maar voelde wel duidelijk dat ze (bijna letterlijk) op mijn hielen liepen. In de 2de van 3 toeren moest ik enkel nog het gezelschap van Irina Abysova (RUS, in mijn ogen de grote favoriete) dulden en kwamen we steeds dichter op Danne. Aan Abysova’s ademhaling kon ik duidelijk horen dat ze meer op haar adem trapte dan ik en ook in de bochten had ik al opgehad dat ze moeite had mijn tempo te blijven aanhouden. Toen dan uiteindelijk een gat viel, was het zaak op mijn tempo te blijven doorgaan en Danne in de verte als doelwit te stellen. Mijn inhaalrace pakte ik geleidelijk aan: met nog 1 ronde te gaan, zou ik Danne zeker inhalen. Ik mocht me zeker niet vergalopperen in mijn enthousiasme. Toen ik snel dichter kwam, heb ik met nog ¾ toer te gaan de kop van haar overgenomen. Wachten en het tactisch spelen had geen enkele zin aangezien ik haar vrij gemakkelijk achter me kon laten en Abysova nog steeds op een 15” achter mij liep. Ik hoefde de laatste toer enkel nog mijn tempo te behouden. Bij het ingaan van de laatste kilometer kon ik nog even achterom kijken voor een stand van zaken, maar eigenlijk was de laatste loopronde toch wel genieten om dan bij de aankomst aarzelend m’n armen in de lucht te steken als winnaar van een ETU-cup  Rollende ogen

Ik kon geen beter scenario bedenken om een pechseizoen af te sluiten en om iedereen, die me verder geholpen of gesteund heeft tijdens de moeilijke momenten, te bedanken! Het is een geweldige motivatie om er in de winter hard tegenaan te gaan, want er is zeker nog werk aan de winkel.
Op de ITU-ranking sta ik nu 114de zodat ik het seizoen toch nog kan beëindigen met mijn beste plaats ooit op de ranking. Als de blessure er niet was geweest, had ik zeker mijn top 100-doel gehaald maar we moeten vooruitkijken en zonder pech haal ik die top 100 zeker in 2011!

Advertenties

Geplaatst op 15 november 2010, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: