24/10/2010 – ETU Cup Alanya (Turkije): enkele seconden worden plots 1’40”

Na 3 wedstrijdloze maanden stond ik te popelen om aan de start te staan van de ETU Cup in Alanya. Door mijn blessure moest ik de World Cup van Huatulco (Mexico) aan mij laten voorbijgaan, wat mijn geduld serieus op de proef stelde. Hoewel ik na 6 weken zonder lopen nog bijlange niet aan mijn normale loopvolume zit, verliepen die paar looptrainingen tot hiertoe toch al redelijk vlot. Daardoor ging ik wel degelijk met een positief gevoel en een (beetje) ambitie naar Alanya.

Een beach start is normaal niet mijn favoriete ding, maar dit keer ging het echt super! De dag voor de wedstrijd had ik nog naast Rachel Klamer (NED, 1ste) geoefend en in mezelf gedacht dat het ideaal zou zijn moest ik bij haar in de buurt kunnen zwemmen. Bij het startsignaal was ik goed weg. Door het ondiepe water konden we ver ‘dolfijnen’ en blijkbaar heb ik uit mijn zwemperiode (waar we tijdens het loszwemmen dikwijls moesten ‘snoeken’) goed onthouden hoe ik dat moet doen. Ik werkte me direct richting 2de plaats en kon mooi in de voeten van de eerste zwemmen. Daarna voelde ik dat de achtervolgers zich naar voren drumden en besloot ik aan de zijde van mijn voorganger te gaan liggen. En kijk, naast mij kwam Rachel Klamer liggen. Ik kon vrij gemakkelijk haar tempo volgen en voelde me daardoor super… tot we aan de 1ste boei op 310m kwamen. Ik voelde 2 mensen mijn benen en mijn trisuit vastpakken en werd naar achter getrokken. Alsof dat nog niet genoeg was, stootte er eentje zich ook nog af op mijn schouder. Doordat ik even volledig stillag, zag ik Klamer wegzwemmen en kwam ik al gauw in een mindere positie te liggen. Maar elke seconde telt in de OD-triatlon, dus herpakte ik me snel en kon ik toch nog als 12de het water verlaten. De kopgroep was zeker nog niet verloren. Toen ik bij mijn fiets kwam, merkte ik dat mijn helm en zonnebril niet meer op mijn stuur lagen. De helm kon ik nog vrij gemakkelijk opzetten, maar mijn zonnebril lag in de loopschoenen van mijn Italiaanse buurvrouw. Dan maar zonder zonnebril de wedstrijd afwerken. Ik kon het niet maken daardoor de kopgroep te missen. Uit de wissel gelopen, wilde ik links langs de nadars op mijn fiets springen maar Czesnik (POL, 2de) stopte om op haar fiets te stappen (ja, dat gebeurt ook op dit niveau soms nog). Ik zat volledig klem terwijl de meesten langs rechts passeerden. Ik ben er zeker van dat ik door de optelsom van voorgaande strubbelingen een positie in de kopgroep verspeel. Op een 50-tal meter van de kop reden we met drie de eerste van 6 fietsronden maar hoewel ik mijn compagnons zei dat ik het alleen niet zou halen, deed geen van beide de moeite om eens deftig de kop over te nemen. Buiten het op en af rijden langs de kust, hadden we gelukkig wat bochten rond de wisselzone. Omdat dit in een grote groep moeilijker is, wist ik dat ik daar mijn kans moest wagen om de laatste meters te dichten. En het lukte me bijna: ik strandde op 10m van de groep, maar kon de laatste sprong niet wagen. Ik merkte echter ook dat mijn 2 lotgenoten mijn wiel hadden moeten lossen (hé, ik kan dan toch deftig bochten nemen 🙂 ). Daar zat ik dan alleen. Uiteindelijk reed ik zo’n 19km ‘tijdrit’ om dan ingelopen te worden door het volgende groepje. Wat eerst enkele seconden waren, bleek aan T2 uitgelopen tot 1’40”. Het verschil tussen de snelste fietstijd of één van de traagste, hangt hier aan een zijden draadje: fiets ik me nog tot de kopgroep, dan heb ik plots één van de snelste fietstijden ipv één van de traagste. Ik kwam uiteindelijk als 19de uit de wissel en werd zelfs even voorbij gestoken zodat ik 20ste liep. Ik had (door een gebrek aan competitieritme?) duidelijk moeite met de overgang fietsen-lopen en kon het tempo van de anderen niet direct aan. Gelukkig beterde het vanaf de tweede van 4 ronden en kon ik dan aan mijn inhaalrace beginnen om uiteindelijk 13de te finishen.

(c) triathlon.org

Gezien de beperkte loopconditie kan ik met een 8ste looptijd wel iets positief halen uit mijn race! Ik heb uiteindelijk toch ook veel krachten verspeeld in het fietsen, waardoor het lopen waarschijnlijk ook minder tot zijn recht kwam. Het zwemmen geeft me ook een goed gevoel aangezien ik, ondanks het oponthoud, slechts op 15″ van Klamer uit het water kom. Zij heeft in Huatulco bewezen met de wereldtoppers mee te kunnen zwemmen. Ik probeer de positieve dingen uit deze wedstrijd mee te pakken om op 13/11 in Eilat (Israël) mijn seizoen hopelijk nog mooi te kunnen afsluiten. En ondertussen ben ik blij dat ik terug triatleet ben 😉

Advertenties

Geplaatst op 24 oktober 2010, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: