8/08/2010 – World Cup Tiszaújváros (Hongarije): Is dit de laatste tegenslag?

Afgelopen weekend streek het ITU-circus neer in Tiszaujvaros voor de World Cup. Dit is voor mij geen positief verhaal geworden. Woensdagavond ben ik na de Red Star Run nog 3km gaan bijlopen, maar kreeg ik plots hevige pijn in mijn voet. Verder lopen en zelfs deftig wandelen ging niet meer. Vermits we vrijdag richting Hongarije zouden vertrekken, maakte ik voor donderdag vlug nog een afspraak bij de kiné. Hoewel dat geen wondermensen zijn, stelde ik daar toch mijn hoop op. Een gevoel zoals toen ik het nieuws van de IJslandse vulkaan vernam vlak voor mijn wedstrijd in Antalya, bekroop mij nu opnieuw: het kon niet waar zijn dat ik niet naar Tiszaujvaros zou kunnen gaan!

Donderdag bij de kiné ben ik erin geslaagd 4 kiné’s voor mijn kar te spannen voor hun verschillende meningen. Ik hoorde meermaals het woord ‘stressfractuur’ vallen, maar uiteindelijk stuurden ze mij door naar een orthopedist. Daar aangekomen stelde hij redelijk snel de diagnose: een geknelde zenuw en met een cortizonespuit zou ik zondag kunnen lopen. Dat gaf mij een gevoel van opluchting!

Vrijdagochtend vertrok ik dan heel vroeg richting Zaventem, maar mijn voet deed nog altijd veel pijn. De spuit zou zijn tijd wel nodig hebben, dacht ik. Dus ik bleef positief, maar toch met veel vraagtekens. Zaterdag was er echter nog niet veel beterschap en begon ik toch wel in paniek te geraken. We zaten met alle triatleten in hetzelfde hotel en het is niet leuk iedereen kerngezond te zien rondlopen terwijl je zelf vol zorgen zit! Ik deed toch mee aan de parcoursverkenning van het zwemmen en het fietsen en bereidde me voor alsof ik de volgende dag de wedstrijd kon meedoen. Ik probeerde erin te blijven geloven.

Zondag was er nog steeds weinig beterschap en stond mijn besluit vast: ik zou starten (om geen ITU-schorsing van 30 dagen op te lopen) en zien waar ik zou uitkomen. Twee uur voor de wedstrijd kon ik nog bij de kiné van de Australische ploeg terecht om mijn voet te laten intapen en de pijn toch wat draaglijker te maken. Daarna naar de start en even opgewarmd in het water. Vervolgens line-up… Al mankend jogde ik naar het ponton. Met een klein hartje stond ik aan de start. Duiken was pijnlijk en kon ik niet met volle kracht doen. Normaal haal ik ook veel snelheid uit mijn beenslag, zeker in de eerste meters, maar het deed te veel zeer om volle bak benen te geven. En alsof iemand het wist, werd mijn rechtervoet bijna vastgepakt. Direct daarna zwom iemand recht over mij. Mijn moral stond al vrij laag en in een flits gaf ik even de moed op. Ik kon me echter snel herpakken en toch nog aansluiten bij de staart van de grote groep. Ik wist alleen dat ik achteraan te kort zou komen als ik niet op volle kracht de wissel in kon lopen. In de voeten van de latere winnares Sapunova (UKR) kwam ik uit het water, maar mijn voorgangers liepen zo weg van mij en ik deed dan ook de op één na slechtste wissel, hetgeen niet van mijn gewoonte is. Daar verspeelde ik mijn plaats in de kopgroep.

Omdat er achter mij een gat gevallen was, zat ik helemaal alleen. Ik probeerde nog alles te geven om erbij te geraken, maar het lukte niet en de achtervolgende groep kwam bij mij. Ik heb me daarin regelmatig op kop gezet met stevige tempoversnellingen. Voor het lopen moest ik mij niet sparen en zo kon ik me misschien sympathiek maken bij de andere dames in onze groep. Mijn voet deed tijdens het fietsen ook wel wat pijn en volle bak rechtstaan op de pedalen was er ook niet bij. Ik kon de gaten na de bochten meestal wel al zittend dichtrijden. Ik zat dan ook in een groep waar ik normaal niet hoef te zitten. Op het einde van de laatste fietsronde zette ik me achteraan de groep om zo niemand te hinderen in de wissel. De inwoners van Tiszaujvaros leven voor de triatlon en het was niet leuk voor zoveel volk de strijd te moeten staken.

Ik heb nog even gewacht tot de kopgroep na hun 1ste looptoer de wissel doorliep maar toen ik zag hoe dicht alles op elkaar zat en wie er in de top 10 liep, werd het mij te veel en ben ik naar mijn kamer gegaan. Ik had 3 weken uitgekeken naar deze wedstrijd en mis door een domme blessure een mogelijke top 10-plaats, veel ITU-punten (had in de buurt van de top 100 kunnen komen) en misschien wel een startplaats op de WK-finale in Budapest. Ik heb enkel 2 Hongaarse fans aan deze wedstrijd overgehouden: een meisje wou met mij op de foto en een ander meisje was volop handtekeningen aan het najagen. Grappig!

Intussen heeft een botscan een stressfractuur aangegeven. Doordat de pijn pas vorige week plots is opgekomen, gaat het gelukkig om een recente en lichte stressfractuur en houdt de dokter het bij 4 weken niet lopen. Uiteraard ben ik heel ontgoocheld en is dit een zoveelste streep door de rekening. In plaats van richting top 100 te gaan, zal ik nu weer (even) terugzakken in de ranking. Hopelijk kan ik begin september de looptrainingen terug opbouwen en in oktober/november nog een 3-tal ETU & World Cups meedoen om in een iets comfortabelere positie mijn volgend seizoen aan te vatten. Of ik mijn Belgische titel op de kwart kan verdedigen, is een groot vraagteken. Ik ga ervan uit dat het niet zal lukken op tijd hersteld te zijn. Als het dan toch zou lukken, is het mooi meegenomen maar het heeft geen zin dit te forceren als de risico’s te groot zijn. Intussen kan ik misschien op 22/8 Damme-Brugge zwemmen om toch wat competitieritme te behouden en een doel te hebben om naar te trainen.

Advertenties

Geplaatst op 11 augustus 2010, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: