3/07/2010 – EK Olympic Distance Athlone (Ierland): DNF…

Het EK in Athlone was geen succes voor de Belgen. Dat moeten we niet proberen te verdoezelen. Ik had zelf ook helemaal iets anders voorgesteld van mijn 2de EK-deelname. Na Pontevedra had ik veel vertrouwen gekregen en ik had er veel zin in. Tussen Pontevedra en het EK heb ik nog een zware trainingsblok van 2 weken kunnen inlassen. Op het einde van deze 2 weken was ik dan ook doodmoe, maar na een rustweek zou dat wel in orde komen om zo weer een stapje hoger te zetten. Het voordeel van buitenlandse wedstrijden is dan ook dat je de dagen voorafgaand aan de wedstrijd aan niets anders meer moet denken dan rusten, rusten en… een klein beetje trainen. Dat trainen was niet zo eenvoudig zonder sportkledij. In Zaventem waren ze doodleuk vergeten een volledige kar bagage te laden, waardoor enkel onze fietsen mee waren en we (op Peter Croes na, the lucky one…) ondanks vele beloftes, toch net iets meer dan 24u hebben moeten wachten op onze kledij. Gelukkig waren de solden in Athlone al begonnen op 30 juni zodat we nog redelijk goedkoop aan wat basic trainingskledij konden geraken.

Dat het geen gemakkelijke wedstrijd ging worden, was al snel duidelijk. Een zwaar fiets- en loopparcours in combinatie met veel wind maakten het erg selectief. Bij de heren, die de dag na ons moesten starten, hebben ze de start zelfs met een half uur moeten uitstellen omdat er losvliegende voorwerpen op het parcours waren gesignaleerd. Hun parcours werd daardoor aangepast.

Ik had een goede zwemstart, maar na een 100-tal meter zakte ik terug in de groep waardoor ik in de wasmachine terecht kwam. Ondanks dat ik een tandje bijgestoken had in mijn zwemtrainingen, ben ik bij het bekijken van de zwemtijden toch niet echt tevreden over mijn zwemmen. Er zijn mensen die ik vorig jaar achter mij liet, die nu een pak sneller zwemmen. Is het zwemniveau over het algemeen nu gestegen of misschien heb ik na al dat harde trainen mijn zwembandjes ergens verloren? Ik weet het niet maar ik zal terug harder moeten gaan werken op dat zwemmen, want nu lijkt het mijn zwakste discipline te gaan worden. Dat voor iemand die… 13 jaar competitie gezwommen heeft Verwarde emoticon

Tijdens de wedstrijd had ik echter niet het gevoel zo slecht gezwommen te hebben. Bij het uitkomen van de wissel zag ik dat ik in de buurt van een aantal grote namen zat, die zelfs als favoriet beschouwd konden worden: Emmie Charayron (2de op WCS in Madrid), Anja Dittmer (3x OS-deelname, winnares van diverse World Cups & GPs), Vendula Frintova (winnares World Cup Mooloolaba). (Ik heb trouwens (ex-aequo met 4 anderen) de 2de wisseltijd voor T1 (1” trager dan de snelste), de wissel waar ik met wetsuit naar mijn gevoel nog te zwak in ben.) Met dit groepje slaagden we erin om tot het 2de fietsgroepje te geraken, waarin nog een aantal grote namen te vinden waren. We waren zeker niet slecht bezig en onze achterstand bleef vrij constant tov de kopgroep: tussen 1’10” en 1’20”. De wind tijdens de klim richting keerpunt maakte het nochtans niet gemakkelijk. Ik zat hier zelf regelmatig op kop en het terughalen van enkele vluchtpogingen kosten wel wat energie, maar dat gaf me tegelijk het gevoel één van de sterksten in de fietsgroep te zijn. Ik had me alleen al een paar keer moeten rechtzetten omdat ik lichte steken voelde. Op de fiets kan je dat gelukkig gemakkelijker controleren dan al lopend, dus ik dacht dat dit het moment was om deze kwelduivel te onderdrukken door rustig adem te halen. Bij het inlopen van de wissel voelde ik echter al vrij vlug hoe laat het was. Ik had me voorgenomen om net als in Pontevedra snel te beginnen lopen en me in de groep te nestelen. Ik kon Helle Federiksen nog even passeren en me aansluiten aan de staart van de groep, maar moest al meteen weer passen. Op geen enkel moment heb ik soepel kunnen lopen doordat enorme steken weeral de kop opstaken. Nog zo’n dikke 5km heb ik het volgehouden omdat ik het geen gemakkelijke beslissing vind om op te geven. Dit is dik tegen mijn karakter in, maar het was wel de beste oplossing.

Ik ben enorm ontgoocheld over mijn EK! Een goeie prestatie hier had misschien deuren geopend, die mij op dit moment enorm hard van pas zouden komen… Tot hiertoe kan ik niet tevreden zijn over het verloop van mijn seizoen. Het meest frustrerende van alles is dat dit zeker niet aan mijn conditie ligt. Dat heb ik duidelijk bewezen met mijn 6de plaats in Pontevedra en de Ladies Run in Antwerpen. Ik heb wel degelijk een stap voorwaarts gezet, maar die steken hebben mij al gekweld in 4 van mijn 5 wedstrijden. Dat baart mij op dit moment het meeste zorgen! Als iemand hiermee enige ervaring heeft en een oplossing hiervoor kan aanreiken… Ik zou jullie eeuwig dankbaar zijn!!! Zaterdag 10 juli ga ik naar Holten voor mijn 1ste World Cup en heb er enorm zin in. Hopelijk kan ik de steken thuis laten!!!

Advertenties

Geplaatst op 6 juli 2010, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: