23/05/2010 – ITU European Cup Strathclyde (Schotland): Ziek en geen kracht meer om te klimmen

Dit weekend zijn we met 4 Atriacers naar Strathclyde (Glasgow) geweest voor deelname aan een ETU Cup. Ik had me voorzien op een fris weertje in de lijn van Geel, maar we konden kennis maken met het ‘tropische’ Schotse klimaat: watertemperatuur van 17°C, een zalig zonnetje en een bij momenten drukkende warmte. De Schotse organisatie wist bijna niet wat hen overkwam, want een week voordien vreesden ze nog dat het een duatlon zou moeten worden.

Het meer (roeibaan) was heel mooi, maar de wegen van het fiets- en loopparcours waren wat minder. Tijdens de parcoursverkenning waren de wegenwerkers nog bezig alle putten in het wegdek dicht te maken en de ruwe asfalt was niet echt uitnodigend om tegen te grond te gaan J

Mijn wedstrijd was niet goed. Ik ging naar Strathclyde voor ITU-punten en een EK-selectie. De startlijst beloofde het echter niet gemakkelijk te maken: weinig deelnemers met (veel) ITU-punten wat de Quality of Field niet hoog maakte, dus ik moest minstens top 2 eindigen om me voor het EK te selecteren. Met een zwaar en selectief parcours en maar 18 deelnemers werd dat geen gemakkelijke opdracht, maar ik had er zin in en naar het einde van mijn taperweek begon ik me goed te voelen. Helaas was dat buiten een buikgriep gerekend, die de ronde doet tussen mijn collega’s op het werk. Een (getaperde) atleet is jammer genoeg gemakkelijk vatbaar voor ziekte en dus nam ik het ‘cadeautje’ van mijn collega mee naar Schotland. Ik wou er eigenlijk niet aan toegeven en dacht dat het wel zou overwaaien, maar met een maag en darmen die overhoop lagen (gelleke bij de start toch maar voor de zekerheid niet genomen) stond ik aan de start. Het ergste wat me kon overkomen, was dat mijn maaginhoud eruit zou komen en dat zou waarschijnlijk ook nog opluchten.

Met muzikale begeleiding van een doedelzak werden we op het startponton geroepen. Ik mocht als 7de kiezen (is afhankelijk van je ranking) en besloot gewoon aan te sluiten. Het startsignaal werd gegeven: ik kon onmiddellijk goed uit de groep wegzwemmen en me in de voeten leggen. De 1ste zwemronde verliep niet geweldig, maar achteraf bekeken ook niet heel slecht. Ik had wel 25” achterstand op 2 sterke en onbekende Britse zwemsters (eentje heeft opgegeven en de andere werd laatste!), maar zat goed in het achtervolgend groepje. Bij de start van de 2de zwemronde voelde ik een enorme verzuring in mijn benen, misschien niet gewoon te lopen tussen 2 zwemtoeren in? Ik werd door enkelen voorbij gezwommen en moest zelfs een gat laten vallen. Hierdoor moest ik zelf de achtervolgers trekken en kon ik niet meer in de voeten zwemmen. Mijn eerste wissel was de snelste van allemaal en ik kon net voor de zware helling die kort op de wissel volgde, aansluiten bij de Britse Ross, even in haar wiel zitten om schoenen aan te trekken en toen… kwam mijn maaginhoud opzetten. Toch blijven fietsen en proberen over te nemen van Ross. Kort daarop nam de Australische McShane de kop over en moest Ross ons wiel lossen. Ik bleef in het wiel van McShane en nam af en toe van haar over, al had ik het echt moeilijk. Ik kon bij haar blijven tijdens 4 van de 7 loodzware fietsronden en we konden samen de achterstand op het kopgroepje van 3 constant houden. Ik moest McShane echter lossen toen een gedubbelde atlete tussen ons kwam te zitten en vanaf toen is het vat geleidelijk aan leeg beginnen lopen. Dankzij de raad van de coach kon ik me toch blijven motiveren om me verder te blijven geven en alles op het lopen te zetten. Ik probeerde aan te pikken bij het duo Tondeur-Kotfica, maar dit lukte me ook maar een halve ronde. Daarna kon ik ook niet meer aanpikken bij het laatste groepje en kon ik slechts enkele individuen achter me laten. Mijn benen waren leeg, maar ik gaf het niet op. Lopen zou misschien beter gaan, maar dat was buiten het zware parcours gerekend. De voortdurende opvolging van klimmen en dalen gaf geen enkele mogelijkheid tot recuperatie. In het afdalen kon ik me met de halsstarrige maag ook niet volle bak naar beneden laten bollen. Het werd een complete martelgang. Mijn enige motivatie om uit te doen, was ITU-punten pakken. Blijkbaar is dat me zelfs niet meer gelukt door de regel dat je niet meer dan 8% boven de tijd van de winnaar mag zitten.

Ik heb de avond van een wedstrijd nog nooit zo’n pijnlijke benen gehad. De oorzaak van deze slechte prestatie valt (gelukkig) niet ver te zoeken. Mijn tijd op de Ladies Run in Antwerpen en het eerste deel van mijn wedstrijd in Geel bewijst dat het zeker niet aan de conditie ligt. Dat bewezen de laatste zware trainingen en het gevoel op het einde van mijn taperweek. Ziekte kan je echter niet tegenhouden en een weinig hoogwaardig en klein deelnemersveld gaf de slechte zwemmers kansen, die ze anders nooit zouden krijgen in een ETU Cup. Hopelijk kan ik revanche nemen op de volgende wedstrijd!

Advertenties

Geplaatst op 26 mei 2010, in Geen categorie. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: