Yokodrama…

Voilà, het 2^de deel van onze Azië-trip zit erop! Jammer genoeg kan ik er niet echt tevreden op terugkijken maar met 2 fietsparcoursen die me absoluut niet lagen, een verkoudheid en een lichaam dat stilletjes aan aan rust toe is, heb ik er misschien wel het beste uitgehaald wat erin zat.

Mijn 28^ste plaats in Yokohama (JPN) was dan wel mijn 2^de beste WCS-resultaat tot hiertoe maar de manier waarop dit tot stand kwam, stemt me tot gemengde gevoelens. Enerzijds omdat er zoveel meer in zat en anderzijds omdat deze wedstrijd (na Peking) zaken aan de oppervlakte brengt, waarop ik deze winter kan en moet gaan werken.

Mijn zwemprestatie was ok, maar niet uitzonderlijk. Wel uitzonderlijk in de zin van een ‘negative split’. Startende naast Kerry Lang (GBR, één van de topszwemsters in het WCS-circuit) heb ik geprobeerd niet te snel te starten. Na het gebruikelijke gevecht aan de eerste boei vond de enige Amerikaanse deelneemster in het veld (check start list…) het ook nog nodig mij met mijn hoofd onder te duwen waardoor ik minstens 5 plaatsen verloor, maar dit keer had mijn revanche wel effect. Ik bleef heel de 1^ste ronde naast haar zwemmen en ze heeft haar handen verder thuisgehouden . Door mijn tragere zwemstart kwam ik wel pas als 50^ste door, maar daardoor had ik in de 2^de zwemronde nog genoeg energie over om uiteindelijk als 35^ste uit het water te komen.

Foto: Jul Clonen

In de wissel werd door enkele Japanse coaches duidelijk gemaakt dat we niet ver achter Nicola ‘fietskanon’ Spirig (SUI) zaten. Onze groep zette een succesvolle jacht op het trio met Spirig in, waarna het gat op de kopgroep gedicht werd. Ideaal scenario denk je dan, maar dat was buiten het technisch parcours gerekend. Het was voortdurend afremmen, bochten nemen en weer optrekken, not (yet) my cup of tea! Toen halverwege de voorlaatste ronde de laatste versnelling richting kopgroep ingezet werd, moest ik een gat laten. Voordien reed ik de gaten toe, maar dit was er één te veel. Een combinatie van verkeerde timing van drinken, fietsbehendigheid en een versnelling vooraan. Ik kwam dan ook slechts als 49^ste met een achterstand van 52” helemaal alleen de wisselzone binnen.

Gezien mijn verkoudheid startte ik behoudend aan het lopen maar toen ik zag dat ik gemakkelijk op de vorige lopers inliep, kon ik gelukkig terug wat motivatie vinden om vol te houden. In tegenstelling tot vele anderen had ik weinig last van de warmte en vochtigheid en kon ik stelselmatig aan een inhaalrace werken. Met een 22^ste looptijd liep ik nog van de 49^ste naar de 28^ste plaats.

Tevreden van mijn doorzettingsvermogen en inhaalrace maar verder niet echt content, want er had zoveel meer in gezeten! Net als in Peking beslissen enkele pietluttige seconden over het verdere verloop van de wedstrijd. Anderzijds brengt die 28^ste plaats wel extra Olympische punten op voor de 1^ste ITU-selectieronde en heb ik uit de laatste 2 wedstrijden lessen kunnen trekken, die mij in de winter aan het werk moeten zetten om volgend jaar weer sterker voor de dag te komen. Dat noemen ze af en toe eens met je hoofd tegen de muur lopen, zeker?!

Ik moet bekennen aan de coaches: had men mij aan het begin van dit seizoen mijn behaalde resultaten voorgelegd, ik had ervoor getekend! Dat ik in 2011 de BOIC-norm al zou halen, zou eerder een verrassing geweest zijn. Ik ben nog volop in mijn ‘triatlongroei’ en heb tijd nodig. Tijd om te leren, die ik mezelf misschien wel veel te weinig gun… Het mooiste compliment was misschien wel de blik van Vanessa Fernandes (POR, vice-Olympisch kampioen en één van de succesrijkste triatletes ooit in het ITU-circuit) toen Jul haar vertelde dat ik nog maar 2-3 jaar echt met triatlon bezig ben. Te onthouden als motivatie! Graças, Vanessa

Beijing, een wedstrijd om snel te vergeten!

De eerste etappe van onze Aziëtrip vond plaats in Peking (CHN). Op het Olympisch parcours van 2008 ging dit jaar de WCS Grand Final door. 2008 was ook het jaar waarin ik mijn eerste triatlonstapjes zette en dus ook de eerste keer dat ik de Olympische triatlon met wat meer belangstelling volgde op TV. Toen we bij aankomst een eerste keer de wisselzone gingen bekijken, vond ik het indrukwekkend om zien en had ik meteen zin om er zelf een keer te racen.

Helaas is de wedstrijd op een grote ontgoocheling uitgedraaid. De jetlag verwerkte ik langzaam, maar mijn armen en vooral mijn benen voelden fris op de dag van de wedstrijd. Door de regen de dag voordien, was de smog ook goed verdreven. Met een klein windje was het ideaal triatlonweer.

Ongeveer midden op het ponton kon ik starten. Ik was goed weg en had een enorme vrijheid om te zwemmen met een groep links en een groep rechts van mij. Nu onstonden er niet echt gaten, maar aan de boei kreeg ik wel een regelrechte aanval te verwerken. Iemand pakte mijn trisuit in mijn nek en trok me gewoon naar achter. In mijn kwaadheid heb ik revanche genomen (Ik ben het kotsbeu met mensen die het zo nodig vinden het spel onsportief te spelen!!!), maar dat zorgde voor nieuw getrek. Ik heb het dan maar zo gelaten en stak er geen onnodige energie meer in, maar ik verloor hierdoor wel enkele plaatsen. Ondanks dit voorval zag ik wel dat ik nog in het gezelschap van een aantal betere zwemmers was. Mijn achterstand tussen de kop was dit keer kleiner dan anders, maar alles zat gewoon veel dichter bij elkaar. Jammer genoeg kwam ik toch een 10-tal seconden te kort om met een vorige fietsgroep mee te zijn.

In onze groep was er van in het begin weinig samenwerking. Ik ben er ook eerlijk in dat ikzelf ook heel passief gefietst heb. Dat had verschillende redenen. Het was een zwaar parcours, maar ik heb in Madrid al 2x bewezen dat ik dat aankan. Er waren echter een 3-tal scherpe bochten in de afdalingen en daar ben ik, met mijn 3 jaar fietservaring, (nog) niet goed in. In de eerste ronde kwam ik bijna ten val doordat ik met een te grote snelheid de bocht in ging. Ik kon mijn fout amper corrigeren, maar kon gelukkig net een valpartij vermijden. Ik belandde wel met mijn hand en arm tegen de nadarhekken en doordat ik over de pootjes van die hekken reed, verloor ik mijn drinkbus. Ik moest dus nog ¾ van de wedstrijd zonder energiedrank voort en besloot de nodige energie te sparen. Ik had ook een stevige portie schrik opgedaan, waardoor ik nooit het lef had me meer vooraan in de groep te zetten. Onze groep bleef de achterstand opbouwen en met een 3-tal minuten afstand op de vorige groep konden we pas aan het lopen beginnen.

Zo’n achterstand is zeker niet stimulerend, maar staat ‘opgeven’ nog in mijn woordenboek? Ik had me vorig jaar voorgenomen van niet! Dus probeerde ik nog de best mogelijke positie in onze groep te bekomen. Dat lukte in het begin heel goed. Het tempo van Emmie Charayron (FRA, Europees kampioen) en Annamaria Mazzetti (ITA, 3^de EK 2011) kon ik net niet volgen. Het tempo van Anja Dittmer (GER, 3^de in WCS Londen) lukte wel vrij gemakkelijk, maar blijkbaar had ik nog niet al mijn tegenslag opgebruikt… Voor het eerst sinds Quarteira in april kreeg ik weer steken. Misschien heeft het te maken met de spanning op de fiets of de 2 bananen die ik een uur voor de wedstrijd nog gegeten heb? In elk geval voelden mijn benen goed aan. Ik leek wel aan een intervalloop bezig. Dittmer liep van me weg toen ik steken kreeg, maar ik liep het gat gemakkelijk weer toe toen de steken weg waren. De versnelling bracht de steken echter terug. Zo onstond een kat- en muisspelltje met enkele anderen, die me inhaalden op het moment dat ik steken had, en die ik terug kon pakken als de steken weg waren. Met tempowisselingen maakte ik mijn 10km vol, die niet weerspiegelt wat mijn benen waard waren. Na het fietsen zat meer dan een 40ste plaats er niet meer in, maar mijn benen konden meer aan dan een 52ste plaats!

Om de wedstrijd kort samen te vatten: alles werd bepaald in een 10-tal seconden tussen het zwemmen en het fietsen. Daarna liep de achterstand te hoog op. Dit is het omgekeerde scenario als in Londen waar alles wel terug samenkwam ondanks een grotere zwemachterstand dan in Peking. Dat is nu eenmaal triatlon! En aan de namen in mijn fietsgroep te zien (Findlay, Dittmer, Charayron, Mazzetti,…), maken de toppers ook wel eens zo’n mindere dag mee.

Met de gedachte dat mijn conditie goed zat, zijn we verder gereisd naar Yokohama (JPN) voor de volgende WCS (oorspronkelijk gepland in mei). Deze telt al mee voor het WK van 2012 én nog voor de 1^ste selectieronde van de Olympische ITU-kwalificatie, waarin ik niet aan mijn maximum aantal wedstrijden zit. Interessant dus!

Snelheidstraining in Lausanne & Tours

Op mijn website was de afgelopen weken weinig nieuws te rapen. Niet omdat ik stilgezeten heb. Integendeel… omdat ik vooral hard aan het trainen was en tussendoor nog 2 aflossingswedstrijden meegedaan heb: WK Team Relay in het Zwitserse Lausanne en de GP in Tours met mijn Frans team.

Om de ITU te steunen in de ‘bid’ om de Team Relay op het Olympisch programma te krijgen, werd aan alle landen gevraagd om massaal deel te nemen aan dit WK op 21/8. De oproep had succes, want de startlijst was volzet. We startten met het sterkst mogelijke Belgische team in volgende volgorde: ik, Simon De Cuyper, Sofie Hooghe & Peter Croes. De bedoeling is dat er een dame start met vervolgens een man, dame en terug een man. Ieder doet zijn mini-triatlon en tikt op het einde van zijn loopproef het volgende teamlid aan (binnen een aflossingszone van 13m), waarna die naar het zwemponton mag lopen om op zijn beurt aan een mini-triatlon te beginnen. De afstanden waren super kort: 265m zwemmen (starter moest 500m, vandaar mijn langzamere tijd), 5km fietsen en 1,2km lopen. Er komt uiteraard ook heel wat tactiek bij kijken wat startvolgorde betreft en wie eventuele penalty’s neemt. Het is vooral belangrijk om zo lang mogelijk in een groep te kunnen blijven. Dus is het niet altijd de beste tactiek om de sterkste teamleden als laatste te laten starten.

We werden 18^de, maar werden als 15^de geklasseerd omdat je per land maar 1 ploeg in het klassement mag hebben. Top 16 op een WK is zeker niet slecht, maar we hadden allemaal wel het gevoel dat er meer in kan zitten. Dit was voor niemand echt een hoofddoel en we beseffen allemaal dat zo’n korte sprintafstand toch een specifiekere training vereist. Daarenboven hadden we ook een paar slechte (cruciale) wissels. Ik miste bv. een goede groep doordat ik 4x moest proberen mijn helm dicht te krijgen. Daardoor moest ik heel mijn wedstrijd alleen doen. Ik haalde wel een groepje in, maar die fietste ik op de zware helling al snel van me af. Ik maakte ook een kleine tactische fout in de timing bij het aandoen van mijn fietsschoenen, waardoor ik één sterkere triatlete toch niet kon volgen. Mijn 2^de wissel was dan weer de snelste van het pak, maar hier lag ik dan weer bijna tegen de grond. Vermits ik alleen was, mispakte ik me aan de afstand tot de dismount line en kwam ik tegen een veel te grote snelheid van mijn fiets op mijn voeten terecht. Laat ons zeggen dat het een ‘berekend risico’ was ;-p Ik kon in het lopen gelukkig nog een gaatje toemaken, waardoor ik Simon toch nog in een groepje kon laten starten.

Het was in elk geval een leuke (eerste!) ervaring met deze formule en zeker voor herhaling vatbaar. Als dit op het Olympisch programma zou komen, zullen we ons er zeker en vast beter op voorbereiden!

Op 28/8 kreeg ik de kans nog eens mee te doen in een GP. Charleville heeft dit jaar een topteam met o.a. Emma Moffatt (AUS), Sarah Groff (USA) & Anja Dittmer (GER). Gezien er slechts 5 teamleden per GP aan de start mogen staan en er minstens 1 franse atlete moet starten, is het dus moeilijk mij in het team te werken. Ik keek er dus naar uit om weer eens een GP mee te doen. En om in de sfeer te blijven… het was weer een Team Relay: de eerste 2 aflossingen gebeurden in duo, waarna de laatste het alleen moest afmaken. Nu waren de afstanden iets langer: 400m zwemmen, 9km fietsen en 3,2km lopen.

Hollie Avil (GBR) & Delphine Py-Bilot (FRA) namen de start op zich. Beiden kwamen 22” na Parthenay (Emma Jackson, AUS – Ainhoa Murua, ESP !),  16” na Saint-Raphaël en een fractie na Poissy binnen. Alexandra Razarenova (RUS) & ik konden dus starten in de voeten van Poissy, maar met Kerry Lang (GBR) & Bérengère Abraham (FRA) hadden zij hun 2 topzwemsters op de 2^de aflossing ingezet. Wij moesten dus een gaatje laten, maar konden het duo van Saint-Raphaël wel passeren. In 3^de positie begonnen we de fietsjacht op onze voornaamste concurrenten voor het klassement, die met 4 atletes samen konden werken. Alexandra & ik slaagden er dankzij een sterke fietsproef in om geleidelijk aan dichter te komen en beide duo’s op ongeveer een 800-tal meter voor T2 te vervoegen. Tijdens het lopen konden we nog een voorsprong van 35” uitbouwen zodat Anja Dittmer (GER) in een ‘comfortabele’ positie kon overnemen. Na de 1^ste fietsronde had ze nog 18” over op Andrea Hewitt (Poissy, NZL) & Nicky Samuels (Parthenay, NZL). Bij aanvang van het lopen was dit slechts 7” meer, maar dankzij de ‘fighting spirit’ van Anja en onze support werd ons team uiteindelijk met 15” voorspong winnaar van de 4^de GP-etappe!

Voor mij was dit mijn eerste GP-podium (champagne met Jonathan Brownlee & Javier Gomez ;-p ) en in het klassement komen we op 2 punten van Poissy. Als ons team Poissy kan verslaan in La Baule, dan zijn we Frans kampioen. Alleen is de vraag wat de invloed zal zijn van het feit dat de laatste GP-etappe samenvalt met de WCS in Yokohama? De sfeer is natuurlijk gezet, maar voor mezelf is de jacht op Olympische punten toch belangrijker. Mijn duimen staan in Yokohama in elk geval omhoog voor Charleville, go go go!!!

‘Missie Tiszaujvaros’ geslaagd

Hehe, we zijn terug in Tiszaujvaros (Hongarije) geweest en mijn tranen van vorig jaar waren er gelukkig allemaal opgedroogd. Vorig jaar kon ik de wedstrijd niet uitdoen door een stressfractuur in mijn voet, waarna ik het 3 maanden zonder wedstrijden moest stellen, wegzakte in mijn zorgvuldig opgebouwde ranking en ook nog eens mijn plaats op de Olympische simulatie verloor. De slechte herinneringen aan Tiszaujvaros kan ik na vorig weekend gelukkig achter me laten. Ik voelde me zo gelukkig als een kind dat ik nu niet al mankend door Tiszaujvaros moest ‘wandelen’, kon lopen en kon finishen. Ja, alle ellende van vorig jaar flitste even door mijn hoofd bij het overschrijden van de finishlijn!

Ik had net als in Londen een goede zwemstart en kon me redelijk goed vrijzwemmen. Plots kreeg ik echter een stamp van mijn voorganger tegen mijn brilletje en werd ik even opgeschrikt. In een fractie van een seconde werd ik overzwommen en was mijn goede positie om zeep. Daarna kreeg ik nog wel wat klappen te verwerken en kwam ik  uiteindelijk als 29^ste uit het water.

Ik verzeilde in een 3^de fietsgroep, die al snel werd bijgehaald door de volgende groep. Wij konden op onze beurt wel de 2^de groep inhalen, maar in het verdere verloop bleven we op een 50-tal seconden van de kopgroep van 14 hangen. Ik had geen idee wie er in die groep zat, maar ging ervan uit dat een achterstand van 50” op sommigen wel nog te overbruggen zou zijn in het lopen.

Ik had, in tegenstelling tot Londen, nu wel een goede wissel en begon vooraan in onze groep te lopen. Al snel zat ik in een groepje met een goed looptempo. Gwen Jorgensen (USA, 2^de op WCS Londen) en Felicity Sheedy-Ryan (AUS) liepen me wel voorbij, maar hun tempo lag behoorlijk hoog. In ons groepje bepaalde ik samen met Agnieszka Jerzyk (POL) het tempo. We liepen afwisselend op kop tot Jerzyk halverwege de 3^de ronde even een ‘bommetje’ gooide en ik moest passen op haar plotse versnelling. Vermits we ons groepje al goed uit elkaar hadden getrokken, bleven enkel Zsofia Kovacs (HUN, 7^de op EK) en ik over. In de laatste halve ronde moest ik Kovacs ook lossen. Van de kopgroep tijdens het fietsen hadden we op 3 atletes na iedereen kunnen inhalen. Dat betekende dat ik uiteindelijk 8^ste werd en mijn prestatie van Monterrey evenaar. Hiermee heb ik ook weer wat plaatsen kunnen winnen in zowel de ITU-ranking als de Olympische ranking en is mijn ‘missie Tiszaujvaros’ geslaagd: ik mag op 11/9 starten op de WCS Grand Final in Peking.

Foto: Janos M. Schmidt / ITU Media

Ik vond het uiteraard wel jammer dat ik de dag na Tiszaujvaros niet kon starten op het BK in Izegem. Vorig jaar kon ik mijn titel uit 2009 niet verdedigen door mijn stressfractuur. Dit jaar had ik daar graag revanche op genomen. Ik had op voorhand echter de beslissing genomen om niet deel te nemen. Praktisch gezien had het wel mogelijk geweest, maar ik weet niet wat het effect van 2 kwarttriatlons op 2 dagen in combinatie met weinig nachtrust op mijn lichaam had geweest. De recuperatie zou sowieso veel meer tijd in beslag genomen hebben. Tijd die ik liever gebruik om te trainen voor de komende belangrijke wedstrijden. Geen risico’s genomen dus! Topsport is niet alleen hard, maar brengt ook soms moeilijke beslissingen met zich mee! Ik ga ervan uit dat ik ooit nog wel opnieuw de kans krijg om mij te verdedigen op een BK. De titels (sprint + kwart) uit 2009 nemen ze mij alvast nooit meer af!

27ste op Olympisch parcours in Hyde Park

Op 1 jaar voor de Olympische Spelen worden in Londen allerlei test events gehouden, waaronder afgelopen weekend voor triatlon de 5^de WCS-etappe van 2011.  De bedoeling van een test event is uiteraard dat alles geörganiseerd wordt zoals het zou moeten zijn in 2012. Met het zwaarst bezette deelnemersveld sinds Peking 2008 én een bezetting die zwaarder zou zijn dan Londen 2012 (er mogen maximum 3 atleten per land starten, nu stonden er bv. voor Australië 7 dames aan de start) was dit een ware uitdaging. Bovendien keek ik ernaar uit op het Olympische parcours te mogen starten.

Een uur voor de wedstrijd werd aangekondigd dat de watertemperatuur 19,7°C bedroeg en we dus met wetsuit zouden zwemmen. Tijdens het klaarzetten van de wissel hoorde ik hier verschillende atleten over klagen. Op een half uur voor de wedstrijd, net toen ik mijn wetsuit aangetrokken had, kregen we te horen dat wetsuits toch niet toegelaten waren. Vreemde herroeping!

Als 55^ste mocht ik het startponton op. In plaats van aan te schuiven bij de links geplaatste groep, sloot ik aan langs de rechterkant. De linkse groep kon weliswaar in rechtere lijn naar de eerste boei zwemmen, maar ik hoopte zo te vermijden plat gedrukt te worden door de groep die van rechts naar de boei zou komen. Het bleek geen slechte beslissing. Ik kon vrij zwemmen naar de boei op 330m en zat in goed gezelschap. Omdat we nu maar 1 ronde moesten zwemmen, was het een lange rechte lijn naar de volgende boei. In het begin van die rechte lijn zat ik echter achter iemand die naar mijn gevoel te traag zwom, maar ik vond geen uitweg. Mogelijk verloor ik hier de aansluiting met de voorgaande groep. Ik had ook amper gevoel in mijn benen door de koude, maar kwam uiteindelijk nog in gezelschap van grote namen uit het water.

Foto: Jan Verstuyft

Na T1 zag ik een groepje met o.a. Emma Jackson (AUS, 2^de op WCS Hamburg) rijden. Met mijn voeten nog op mijn schoenen trapte ik zo hard ik kon om de aansluiting te maken. Later kwam een achtervolgend groepje met Barbara Riveros (CHI, WCS-leider) aansluiten. We hadden ongeveer 1’ achterstand op de kopgroep, maar met Riveros in de groep wist ik dat er alles aan gedaan zou worden om vooraan te geraken. Onze achterstand bleef tot halverwege het fietsen vrij constant, maar daarna konden we steeds dichter komen om op een dikke halve ronde van T2 de aansluiting te maken. Ik probeerde op dat moment vooraan in onze groep te zitten zodat ik niet achteraan de groep van 59 dames kwam te zitten.

Foto: Jan Verstuyft

Ik kwam ongeveer in het midden van de groep T2 binnen, maar door een slechte wissel kwam ik pas achteraan T2 uit. Ik zag alles bij elkaar voor me lopen, maar besloot gecontroleerd aan het lopen te beginnen. Het tempo lag natuurlijk wel hoog, maar ik probeerde te voorkomen mezelf op te blazen. Na 1 loopronde had ik al een aantal atleten ingehaald en kwam ik in een goed loopgroepje terecht, waarbij we elkaar op een hoog tempo konden houden en nog een pak anderen, waaronder een aantal toppers, konden passeren. In de laatste rechte lijn kon ik Kyomi Niwata (JPN, in de running voor haar 4^de OS) nog kloppen in de sprint, maar zag te laat dat Elizabeth May (LUX, vice-Europees kampioen 2009) ook kwam aanzetten en werd dus op mijn beurt nog door haar geklopt.

Ik werd 27^ste, mijn beste resultaat ooit in een WCS. Op voorhand wist ik niet wat te verwachten omdat er echt een top deelnemersveld aan de start stond. Ik wou minstens met wat WCS- & ITU-punten naar huis gaan, maar wist niet of ik mijn vorige 3 WCS-resultaten kon verbeteren. Mijn WCS-evolutie (41^ste –> 33^ste –> 30^ste –> 27^ste) gaat in de laatste wedstrijden per 3 plaatsen, maar ik bekijk de laatste sprong wel als een grotere sprong dan de vorige. Dit is voor een groot deel te danken aan het feit dat alles voor T2 samenkwam, dus ik weet dat ik verder op het zwemmen moet werken. Ik weet hoe ik sneller moet zwemmen en op training lukt me dat aardig, maar in wedstrijd nog niet. Ik denk dat ik de sleutel in handen heb, nu alleen nog het sleutelgat zoeken om de deur te openen

Even toe aan rust…

Mijn valiezen stonden een week na het EK opnieuw klaar. De bestemming lag nu weer over ’t water. Daarmee bedoel ik niet Antwerpen-Linkeroever, maar het Canadese Edmonton waar op 10 juli de 4de World Cup van 2011 plaatsvond. Opnieuw een lange reis en een uurverschil van 8u voor de boeg. Sinds de World Cup van Monterrey had ik er vertrouwen in dat ik dat kan verteren, maar de vermoeidheid van de eerste seizoenshelft begon te wegen. Hoewel de trainingen na het EK nog goed gingen, gaf mijn lichaam toch enkele tekens dat het minder snel herstelde van de geleverde inspanningen en al het reizen. Bij elke inspanning gingen mijn benen snel in verzuring, maar ik probeerde dit te relativeren en me nog 1x op te laden met 3 wedstrijdloze weekends en wat extra rust (en trainingsweken) in het verschiet. Nog een keertje knallen en dan even in België zijn. Ik keek ernaar uit om met een goed gevoel te pauzeren.

Vermits ik een laag startnummer had (#8) kon ik snel mijn startplaats kiezen. Ik sloot aan bij de toppers en stond 4^de van links. Met Kathy Tremblay (CAN) en Kyomi Niwata (JPN) sprak ik af niet te ‘vechten’, althans dit te proberen. Na de start kwam ik echter al snel klem te zitten en besloot ik over Tremblay te jumpen om meer aan de buitenkant te kunnen zwemmen. Intussen was mijn startsprint onderbroken en kwam ik in het pak terecht. Tegen het einde van de eerste zwemronde ontstond er net voor mij een gaatje. Ik kon nog juist terug aansluiting vinden in het begin van zwemronde 2, maar moest daarna lossen. In Pontevedra kon ik gemakkelijk van groepje naar groepje zwemmen, maar nu voelden mijn armen enorm leeg en zwaar aan (gevolg van het dragen van de wetsuit?). Ik kon mijn armritme niet versnellen en het gat niet opnieuw toezwemmen. Ik voelde geen greintje energie in mijn lichaam en kwam 15-20” te kort om mee te zijn met de kopgroep.

Zwemstart: 4de van rechts, (c) Rich Lam / ITU Media

Na T1 (transition 1) zag ik tegen mijn verwachting in dat er toch nog een aantal belangrijke namen in mijn fietsgroep zaten. Dat gaf me nieuwe moed om door te blijven gaan. Ondanks een fietsparcours met een helling van 12% en de koude wind in de afdaling ging mijn fietsen veel vlotter dan het zwemmen. Ik deed regelmatig mijn deel van het kopwerk en ondanks de achterstand die in het begin groter werd, konden we tegen T2 naderen tot op een 20-tal seconden. Bij het binnenkomen van T2 zag ik Helle Frederiksen (DEN) uit de kopgroep nog staan in de wisselzone. Dat gaf me opnieuw wat extra motivatie om aan een inhaalrace te beginnen.

Na Ashleigh Gentle (AUS, wereldkampioene bij de juniors) liep ik de wisselzone uit. Ik wist goed dat Gentle een loopkanon is en dat ik me zou opblazen door haar te proberen volgen. Na 500m kwam Niwata bij me lopen en kon ik bij haar aanklampen, net zoals een maand eerder in Madrid. In haar zog kon ik een aantal mindere loopsters uit de kopgroep passeren, maar in de 2^de loopronde moest ik bij Niwata’s tempoversnelling passen. Ik kwam alleen te lopen en probeerde me te richten op een groepje voor me, dat liep voor plaats 5 tot 10. Helaas viel mijn tempo terug en geraakte ik niet dichter. In de laatste halve loopronde probeerde ik Flora Duffy (BER) nog te pakken, maar ik standde op 7” van haar op de 14^de plaats.

Het zou leuk zijn als ik in Londen (ipv Montréal) een gelijkaardige pijl kan volgen

Ik ga mijn seizoenspauze met gemengde gevoelens in omdat ik bewezen heb dat ik een mooie progressie gemaakt heb, maar ook een aantal kansen gemist heb. Als ik de piekvorm van Monterrey te pakken had in Pontevedra of Edmonton, dan had ik nu een grote stap dichter bij Londen (en een welgekomen profcontract bij Bloso) gestaan. Dat maakt het voor mij moeilijk om een ‘tevredenheidsnorm’ te hanteren voor mijn resultaten in Pontevedra en Edmonton. Dit zijn heel mooie prestaties, maar de lat ligt hoger. Anderzijds ben ik ook nog maar 3 jaar bezig met triatlon en moet ik alles op zijn tijd laten komen. Het zou leuk zijn als Londen 2012 daarbij komt! Dat doel verandert op dit moment niet. Ik neem nu een weekje rust om binnen enkele weken met volle moed het 2^de deel van het seizoen aan te vangen.

Tot binnenkort!

13de plaats met dubbel gevoel!

Het EK in Pontevedra was één van mijn hoofddoelen dit seizoen omdat dit één van de BOIC-selectiewedstrijden voor deelname aan de OS in Londen was. Het volstaat niet om een startplaats voor de ITU te bemachtingen, maar ik moet ook voldoen aan de (strengere) Belgische normen. Daarvoor komen verschillende wedstrijden in aanmerking, waaronder dit EK. Top 8 was het doel en ik zat er niet ver af…

Bij de line-up twijfelde ik om naast mijn Ierse trainingsmaatje Aileen Morrison te gaan staan of toch meer aan de linkerzijde naast Mazzetti (ITA). Ik koos ervoor om wat meer naar links te gaan staan. Ik had me voorgenomen om de eerste 100m door te zwemmen, niet te veel rond me te kijken en daarna te bekijken waar ik best kon aansluiten. In Madrid had ik de fout gemaakt te snel naar een groepje te beginnen zoeken met als resultaat dat ik geen goede start had. Mazzetti dwarsboomde echter al snel mijn plan. Na 5 slagen wist ik al dat ik nooit meer naast haar wil starten. Ik nam een beetje voorsprong op haar, maar zij vond het nodig me aan mijn schouder naar achter te trekken en als afstoothulp te gebruiken. Dit was even een domper. Ik keerde bij de laatsten aan de eerste boei en kwam na 1 zwemronde als 43^ste op de kant met 55” achterstand op de leiders. Gelukkig zat mijn zwemconditie goed en kon ik in de tweede zwemronde opschuiven naar de 27^ste positie met slechts 2” extra verval op de eerste zwemmers!

Intussen had zich een kopgroepje van 6 dames gevormd. Ik kon vrij gemakkelijk mijn plaats in de tweede groep veroveren. Na 2,5 van de 8 fietsrondes hadden we de koplopers te pakken. Dit was een ideaal scenario voor mij. Vooraf had ik ervoor getekend in de kopgroep te beginnen lopen.

Foto: Reinout Van Schuylenbergh

Na een snelle wissel kwam ik als 5^de het loopparcours op en in de eerste loopronde liep ik op een moment zelfs in 3^de positie. Met medailles zat ik niet in mijn hoofd, maar wel met die top 8. Het was echter zwaar afzien in de Spaanse hitte (43° in de zon) en op het zware loopparcours. Er waren dan ook 11 dames met een DNF achter hun naam. Waar ik normaal gezien goed tegen de warmte kan, waren deze temperaturen voor mij ook iets te veel van het goede. Pontevedra staat bekend om veel regen en koude. Veel atleten hebben na de ETU cups van 2008 en 2009 nog trauma’s hieraan. We verschoten ons dan ook een bult dat het zwemmen zonder wetsuit was. Gezien de maatregelen die bij de mannenrace getroffen werden (38° op dezelfde thermometer), lijkt het dat de organisatie de hitte bij de damesrace wat onderschat had. Aan de mannelijke atleten werd bij de warming-up gevraagd veel te drinken en op het loopparcours werden op 2 plaatsen sproeiers bijgezet. Ik had ook een veel beter loopgevoel in Monterrey en Madrid en moest dan ook telkens op de stevige helling in het parcours wat meters prijsgeven aan tegenstanders.

De temperatuur tijdens het lopen van de mannenrace (iets na 20u!)

Uiteindelijk werd ik 13^de. Een goede prestatie, maar met een dubbel gevoel. Top 8 en BOIC-norm had erin gezeten. Er komen gelukkig nog meerdere kansen! Het was een zware wedstrijd en gezien de namen die ik achter mij hou, kan ik niet met een ontgoocheld gevoel achterblijven.