What doesn’t kill you, makes you stronger!

Voilà, de titel van deze blog geeft mijn levensmotto van de laatste maanden weer. Bij het schrijven van mijn vorige blog, was ik super gemotiveerd en optimistisch. Ik had er een inspirerende BOIC-stage opzitten en, ondanks een bewust geleidelijke loopopbouw en nog maar weinig loopvolume, deed ik midden november een looptest die beter was dan in januari 2011. Daar had ik echter niet lang genot van, want daags nadien kreeg ik last van mijn achillespees. Een blessure die me aanvankelijk 3 weken, maar uiteindelijk 5 weken loopstop zou opleggen en ook het fietsen 3 weken op een laag pitje zette. Kortom: niet bemoedigend voor een triatleet in voorbereiding op een Olympisch jaar. Gelukkig waren Maarten (kiné) en Vincent (dokter) daar met de bemoedigende woorden dat ik er sterker zou uitkomen en Bart (trainer) die mijn gedachten dat het een teken van mijn lichaam was dat ik te vroeg in vorm zou komen, mee bijtrad en af en toe herhaalde. En zo spreek ik mezelf moed in met ‘What doesn’t kill you, makes you stronger’ bij elke tegenslag, die niet fataal is. Alle extra oefeningen die gedaan moeten worden om blessures te genezen en te voorkomen, vragen veel discipline maar het helpt me door dat ene zinnetje in mijn hoofd te herhalen en er dan ook echt in te geloven om verder te doen zoals het moet om vooruitgang te boeken.

1/1/2012: een nieuw jaar, een nieuw begin. Zo ook in mijn looptraining. Voor het eerst in mijn leven deed ik een echte Start2Run, waarbij ik het lopen met wandelintervals opbouwde tot 30’. Zonder reactie van mijn achillespees kon ik met de nodige voorzichtigheid het lopen beginnen opbouwen om in de laatste trainingsweek voor mijn eerste triatlon op 19/2 tot een aanvaardbare 50km te komen. Mijn 2^de plaats in het PK veldlopen op 5/2 was goed voor het vertrouwen, vooral omdat ik er een goed loopgevoel had. Maar wat zou een triatlon zo vroeg in het jaar geven? Lopen in een triatlon is toch anders. En zou ik nog wel mijn mannetje kunnen staan in een sprinttriatlon? Misschien was dit laatste op dit moment wel in mijn voordeel?

Met de nodige vraagtekens vertrok ik dus naar Kaapstad. Ik keek vooral uit naar het goede weer en hoopte dat de zon en het weerzien van de concurrentie mijn ‘race mode’ zouden aanwakkeren. Want ook dat was een vraagteken: kon ik me in februari al in mentale wedstrijdmodus zetten?

Blijkbaar allemaal overbodige vraagtekens: ik werd 2^de in deze African Cup (= Afrikaanse ETU-versie) en kwam met een hoop ITU-punten naar huis. Dat was de enige reden waarom we zo vroeg de triatlonstrijd aangingen. Opdracht volbracht dus, want ik kon een sprong van 25 plaatsen maken in de ITU-lijst. Dit bracht me van 87 terug naar 62.

De wedstrijd zelf verliep, gezien mijn beperkte loopkilometers, perfect voor mij. Opstaan om 4u45 is niet mijn ding, maar ik heb al eerder gemerkt dat veel afhangt van hoe je met zo’n dingen omgaat en voelde me wakker genoeg om er meteen in te vliegen. Tijdens het zwemmen kon ik me op geen enkel moment oriënteren omdat de boeien onzichtbaar waren door ofwel de golven, ofwel de zon. Ik volgde de raad van Jul (VTDL-coach) goed op door mooi in de groep te blijven en gewoon te volgen zonder ook maar een glimp van een boei op te vangen. Ik verloor wat tijd bij het uitlopen van het water maar dankzij een sterke wissel en 1^ste fietskilometer kon ik als laatste nog aansluiting maken bij de kopgroep die al goed aan het ronddraaien was toen ik de laatste meters nog moest dichten. Eénmaal ik de groep bereikt had, zat even bekomen er niet in. Ik werd onmiddellijk in de samenwerking opgenomen en moest ook vrijwel onmiddellijk vooraan postvatten. Ook later tijdens het fietsen, vroeg ik me af wanneer ik in hemelsnaam mijn benen wat recup zou kunnen gunnen voor het lopen want het bleef bij momenten echt afzien. Omdat er duidelijk blijk van samenwerking was, had ik er echter geen problemen mee om te blijven meewerken. We hadden allemaal een gemeenschappelijk belang: de goede lopers uit de 2^de fietsgroep met o.a. vice-Europees kampioene Vendula Frintova (CZE) op achterstand houden. Op 20km bouwden we dan ook 2’ voorsprong op. Ik kwam als eerste de 2^de wissel uit en kreeg snel gezelschap van Carlyn Fischer (RSA) en Ricarda Lisk (GER). Na 1,3km jumpte Fischer achter mijn rug uit en plaatste een versnelling, waarop ik niet direct een antwoord had. Aangezien we nog steeds in wintertraining zitten, is dit misschien niet onlogisch. ‘Finetunen’ moet pas later gebeuren!

Uiteindelijk finishte ik 2^de met 15” achterstand en was ik heel tevreden! In normale omstandigheden zou ik minder tevreden zijn met een 6^de looptijd, maar nu trek ik me daaraan op. Onze groep had bovendien veel energie gebruikt om op slechts 20km 2’ voorsprong op te bouwen en is verdiend top 7 geworden. Respect en dank aan heel ons groepje! Ieder heeft zijn werk gedaan.

BOIC-stage als extra boost voor 2012!

Intussen ben ik al een aantal weken de trainingen terug aan het opbouwen en heb ik ook mijn eerste stage al achter de rug. Dit was geen traditionele triatlonstage, maar een multidisciplinaire stage met het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité (BOIC) waarvoor ik eind juli een uitnodiging in de bus gekregen had. De meeste atleten die kans maken op een Olympische selectie in 2012 waren hier aanwezig. Uiteraard was ik vereerd met deze uitnodiging. Ik keek er bijgevolg ook enorm naar uit om op Lanzarote in Club La Santa te gaan trainen met 120 Belgische topatleten, waarvan sommigen heel bekend en anderen minder bekend.

Omdat mijn eigen coach omwille van professionele verplichtingen niet meekon, had ik de eer begeleid te worden door niemand minder dan Luc van Lierde. Dit alles maakte dat ik op zondag 6/11 een beetje onwennig richting Zaventem afzakte. Ter plaatse sliep ik met ex-zwemclubgenote Kim Janssens, wat het allemaal een beetje vertrouwder maakte. Zo konden we alleszins samen op ontdekkingstocht in Club La Santa. Na de vanzelfsprekende contacten met de zwemmers en de fietstrainingen met de roeiers & kayakkers leerde ik iedere dag andere sporters kennen. We waren allemaal geïnteresseerd in de ander zijn sport en streven allemaal datzelfde doel na: schitteren in Londen! Dag na dag werd door presentaties, team building activiteiten, onderlinge gesprekken en een excursie een team gevormd, waarvan iedereen in juli/augustus 2012 deel wil uitmaken. Deze stage heeft bij mij dan ook het effect niet gemist en op zondag 13/11 ging ik huiswaarts met een geweldige motivatie om er alles aan te doen om erbij te zijn in Londen!

Met interim-coach Luc van Lierde

Dankzij Sporza heb ik trouwens een mooie herinnering aan deze Olympische stage. Ik had de eer om, samen met 4 andere atleten, voorgesteld te worden in een reportage die werd uitgezonden op zondag 20/11. Voor de mensen die het gemist zouden hebben, is deze reportage te herbekijken op http://www.sporza.be/cm/sporza/videozone/MG_sportnieuws/MG_ander_nieuws/1.1158365. Ik had de eer om als 2^de, na Olympisch kampioene Tia Hellebaut, aan het woord te komen vanaf 4’05”.

Seizoen met anti-climax

Het seizoen zit erop! Een seizoen waarvan ik tevreden mag zijn. Ik had het alleen graag beter zien eindigen. Nochtans was de conditie volgens mijn laatste zware zwemtraining en mijn looptijden in Yokohama en Huatulco nog goed genoeg. Ik blijf met een wrang gevoel achter na de laatste drie wedstrijden, maar misschien leer ik er wel het meest uit om een aantal keren tegen de lamp te lopen. Zo leerde ik in Yokohama dat ik meer durf moet hebben op de fiets en me meer vooraan in de groep moet positioneren. Dat is me in Huatulco, ondanks een voor mij heel uitdagend fietsparcours met de nodige kopzorgen, goed gelukt. Uit mijn fouten moet ik dus leren en daar moet ik mezelf, zoals ik in mijn vorige post schreef, de tijd voor gunnen. Moeilijk als je op 4 jaar tijd van een nobody in triatlon naar de Olympische Spelen wil!

Helaas zat ik in Huatulco in een veel te zwakke fietsgroep. Nochtans zat ik tot 500m in het zwemmen omringd door triatletes die zonder uitzondering in de kopgroep zaten. Zurine Rodriguez (ESP) vond het echter nodig mij een rij naar achter te trekken, waardoor ik vervolgens tot op mijn heupen overzwommen werd door twee anderen (op verticaal zwemmen ben niet getraind). Ik kwam door deze strubbelingen achter zwemmers te liggen, die het tempo van de kopgroep niet aankonden waardoor er na iets meer dan 1000m (net na de eerste zwemronde) een gat onstond, dat ik niet meer dicht gezwommen kreeg. Ik kon me nog wel naar de leiding van ons groepje zwemmen, maar het kwaad was al geschied.

Ik kwam in een veel te zwakke fietsgroep terecht, waarin van bij het begin al duidelijk werd dat er niet hard gereden ging worden. Gillian Sanders (RSA) en ik waren de beste lopers in onze groep en het werd snel duidelijk dat het werk door ons zou moeten worden opgeknapt als we nog iets wilden bereiken met onze loopkwaliteiten. Uiteindelijk fietste ik op de vlakke stukken overwegend alleen op kop tot de anderen wel bij de pinken waren om vooraan te zitten bij het begin van de zware helling en afdaling die we 8x moesten overwinnen. We verloren dus elke ronde zichtbaar tijd op de kopgroep, waardoor we met een veel te grote achterstand aan het lopen begonnen.

Foto: Rich Cruse, ITU

Met de snelste 2^de wissel van alle dames startte ik als eerste van onze groep de jacht op de kopgroep. Ik kon me nog van de 26^ste naar de 19^de plaats lopen, maar moest in de laatste halve loopronde Sanders, die uitpakte met een stevige eindsprint, nog laten voorgaan. 20^ste dus, veel minder dan ik als doel had gesteld na mijn twee 8^ste plaatsen en 14^de plaats in de World Cups dit seizoen.

De algemene conclusie van dit jaar is dat ik op het einde van het seizoen mijn achterstand op de eerste zwemster kon beperken tot minder dan een minuut, wat voorheen zelden het geval was. Zwemmen zal echter het punt zijn, waarop ik komende winter hard zal moeten werken. Als het voorval met Rodriguez (*) niet was gebeurd, zit ik mogelijk mee in de kopgroep en strijd ik met mijn looptijd voor een top 8-plaats. Ik heb het potentieel om mijn wagonnetje nog net aan te haken tijdens het zwemmen, maar eenmaal er iets gebeurd (wat in het ITU-circuit meer regel dan uitzondering is) dan kom ik te kort om dat te herstellen.

Jammer dat ik met dit wrang gevoel mijn seizoen moet afsluiten. Ik heb met mijn 8^ste plaats in Monterrey in het begin van het seizoen de lat voor mezelf hoog gelegd en wist dat ik dit niet altijd zou kunnen evenaren. Toch heb ik nog een 2^de top 8 kunnen behalen in Tiszaujvaros en kon ik mijn beste WCS-resultaat ooit neerzetten in een WCS-etappe die zonder discussie sterker bezet was dan de OS in Londen volgend jaar zullen zijn.

Ik ga nu een paar weken rust nemen en niet (te veel) bezig zijn met triatlon. Als ik weer met de trainingen start, zal dat met de goede resultaten van dit seizoen in het achterhoofd zijn en de slechte zaken… die nemen we mee om er in de winter aan te werken! Gelukkig zijn er nog meer dan voldoende zaken die voor verbetering vatbaar zijn…

Turkije-Portugal-België-Mexico-België-Spanje-Spanje-Canada-Engeland-Hongarije-Zwitserland-Frankrijk-China-Japan-Mexico, tijd om op vakantie te gaan naar… België!

* Ik ben geen voorstander om mensen bij naam aan te vallen, maar opvallend was wel dat ik na de wedstrijd met drie collega-triatletes van drie verschillende landen over dit feit gepraat heb, waaruit bleek dat Rodriguez duidelijk een reputatie met zich meesleept. Ze had in elk geval haar voorzorgen genomen en haar enkels goed ingesmeerd met vaseline of iets dergelijks… :-s (ik beken: ik wou wraak nemen!!!)

Yokodrama…

Voilà, het 2^de deel van onze Azië-trip zit erop! Jammer genoeg kan ik er niet echt tevreden op terugkijken maar met 2 fietsparcoursen die me absoluut niet lagen, een verkoudheid en een lichaam dat stilletjes aan aan rust toe is, heb ik er misschien wel het beste uitgehaald wat erin zat.

Mijn 28^ste plaats in Yokohama (JPN) was dan wel mijn 2^de beste WCS-resultaat tot hiertoe maar de manier waarop dit tot stand kwam, stemt me tot gemengde gevoelens. Enerzijds omdat er zoveel meer in zat en anderzijds omdat deze wedstrijd (na Peking) zaken aan de oppervlakte brengt, waarop ik deze winter kan en moet gaan werken.

Mijn zwemprestatie was ok, maar niet uitzonderlijk. Wel uitzonderlijk in de zin van een ‘negative split’. Startende naast Kerry Lang (GBR, één van de topszwemsters in het WCS-circuit) heb ik geprobeerd niet te snel te starten. Na het gebruikelijke gevecht aan de eerste boei vond de enige Amerikaanse deelneemster in het veld (check start list…) het ook nog nodig mij met mijn hoofd onder te duwen waardoor ik minstens 5 plaatsen verloor, maar dit keer had mijn revanche wel effect. Ik bleef heel de 1^ste ronde naast haar zwemmen en ze heeft haar handen verder thuisgehouden . Door mijn tragere zwemstart kwam ik wel pas als 50^ste door, maar daardoor had ik in de 2^de zwemronde nog genoeg energie over om uiteindelijk als 35^ste uit het water te komen.

Foto: Jul Clonen

In de wissel werd door enkele Japanse coaches duidelijk gemaakt dat we niet ver achter Nicola ‘fietskanon’ Spirig (SUI) zaten. Onze groep zette een succesvolle jacht op het trio met Spirig in, waarna het gat op de kopgroep gedicht werd. Ideaal scenario denk je dan, maar dat was buiten het technisch parcours gerekend. Het was voortdurend afremmen, bochten nemen en weer optrekken, not (yet) my cup of tea! Toen halverwege de voorlaatste ronde de laatste versnelling richting kopgroep ingezet werd, moest ik een gat laten. Voordien reed ik de gaten toe, maar dit was er één te veel. Een combinatie van verkeerde timing van drinken, fietsbehendigheid en een versnelling vooraan. Ik kwam dan ook slechts als 49^ste met een achterstand van 52” helemaal alleen de wisselzone binnen.

Gezien mijn verkoudheid startte ik behoudend aan het lopen maar toen ik zag dat ik gemakkelijk op de vorige lopers inliep, kon ik gelukkig terug wat motivatie vinden om vol te houden. In tegenstelling tot vele anderen had ik weinig last van de warmte en vochtigheid en kon ik stelselmatig aan een inhaalrace werken. Met een 22^ste looptijd liep ik nog van de 49^ste naar de 28^ste plaats.

Tevreden van mijn doorzettingsvermogen en inhaalrace maar verder niet echt content, want er had zoveel meer in gezeten! Net als in Peking beslissen enkele pietluttige seconden over het verdere verloop van de wedstrijd. Anderzijds brengt die 28^ste plaats wel extra Olympische punten op voor de 1^ste ITU-selectieronde en heb ik uit de laatste 2 wedstrijden lessen kunnen trekken, die mij in de winter aan het werk moeten zetten om volgend jaar weer sterker voor de dag te komen. Dat noemen ze af en toe eens met je hoofd tegen de muur lopen, zeker?!

Ik moet bekennen aan de coaches: had men mij aan het begin van dit seizoen mijn behaalde resultaten voorgelegd, ik had ervoor getekend! Dat ik in 2011 de BOIC-norm al zou halen, zou eerder een verrassing geweest zijn. Ik ben nog volop in mijn ‘triatlongroei’ en heb tijd nodig. Tijd om te leren, die ik mezelf misschien wel veel te weinig gun… Het mooiste compliment was misschien wel de blik van Vanessa Fernandes (POR, vice-Olympisch kampioen en één van de succesrijkste triatletes ooit in het ITU-circuit) toen Jul haar vertelde dat ik nog maar 2-3 jaar echt met triatlon bezig ben. Te onthouden als motivatie! Graças, Vanessa

Beijing, een wedstrijd om snel te vergeten!

De eerste etappe van onze Aziëtrip vond plaats in Peking (CHN). Op het Olympisch parcours van 2008 ging dit jaar de WCS Grand Final door. 2008 was ook het jaar waarin ik mijn eerste triatlonstapjes zette en dus ook de eerste keer dat ik de Olympische triatlon met wat meer belangstelling volgde op TV. Toen we bij aankomst een eerste keer de wisselzone gingen bekijken, vond ik het indrukwekkend om zien en had ik meteen zin om er zelf een keer te racen.

Helaas is de wedstrijd op een grote ontgoocheling uitgedraaid. De jetlag verwerkte ik langzaam, maar mijn armen en vooral mijn benen voelden fris op de dag van de wedstrijd. Door de regen de dag voordien, was de smog ook goed verdreven. Met een klein windje was het ideaal triatlonweer.

Ongeveer midden op het ponton kon ik starten. Ik was goed weg en had een enorme vrijheid om te zwemmen met een groep links en een groep rechts van mij. Nu onstonden er niet echt gaten, maar aan de boei kreeg ik wel een regelrechte aanval te verwerken. Iemand pakte mijn trisuit in mijn nek en trok me gewoon naar achter. In mijn kwaadheid heb ik revanche genomen (Ik ben het kotsbeu met mensen die het zo nodig vinden het spel onsportief te spelen!!!), maar dat zorgde voor nieuw getrek. Ik heb het dan maar zo gelaten en stak er geen onnodige energie meer in, maar ik verloor hierdoor wel enkele plaatsen. Ondanks dit voorval zag ik wel dat ik nog in het gezelschap van een aantal betere zwemmers was. Mijn achterstand tussen de kop was dit keer kleiner dan anders, maar alles zat gewoon veel dichter bij elkaar. Jammer genoeg kwam ik toch een 10-tal seconden te kort om met een vorige fietsgroep mee te zijn.

In onze groep was er van in het begin weinig samenwerking. Ik ben er ook eerlijk in dat ikzelf ook heel passief gefietst heb. Dat had verschillende redenen. Het was een zwaar parcours, maar ik heb in Madrid al 2x bewezen dat ik dat aankan. Er waren echter een 3-tal scherpe bochten in de afdalingen en daar ben ik, met mijn 3 jaar fietservaring, (nog) niet goed in. In de eerste ronde kwam ik bijna ten val doordat ik met een te grote snelheid de bocht in ging. Ik kon mijn fout amper corrigeren, maar kon gelukkig net een valpartij vermijden. Ik belandde wel met mijn hand en arm tegen de nadarhekken en doordat ik over de pootjes van die hekken reed, verloor ik mijn drinkbus. Ik moest dus nog ¾ van de wedstrijd zonder energiedrank voort en besloot de nodige energie te sparen. Ik had ook een stevige portie schrik opgedaan, waardoor ik nooit het lef had me meer vooraan in de groep te zetten. Onze groep bleef de achterstand opbouwen en met een 3-tal minuten afstand op de vorige groep konden we pas aan het lopen beginnen.

Zo’n achterstand is zeker niet stimulerend, maar staat ‘opgeven’ nog in mijn woordenboek? Ik had me vorig jaar voorgenomen van niet! Dus probeerde ik nog de best mogelijke positie in onze groep te bekomen. Dat lukte in het begin heel goed. Het tempo van Emmie Charayron (FRA, Europees kampioen) en Annamaria Mazzetti (ITA, 3^de EK 2011) kon ik net niet volgen. Het tempo van Anja Dittmer (GER, 3^de in WCS Londen) lukte wel vrij gemakkelijk, maar blijkbaar had ik nog niet al mijn tegenslag opgebruikt… Voor het eerst sinds Quarteira in april kreeg ik weer steken. Misschien heeft het te maken met de spanning op de fiets of de 2 bananen die ik een uur voor de wedstrijd nog gegeten heb? In elk geval voelden mijn benen goed aan. Ik leek wel aan een intervalloop bezig. Dittmer liep van me weg toen ik steken kreeg, maar ik liep het gat gemakkelijk weer toe toen de steken weg waren. De versnelling bracht de steken echter terug. Zo onstond een kat- en muisspelltje met enkele anderen, die me inhaalden op het moment dat ik steken had, en die ik terug kon pakken als de steken weg waren. Met tempowisselingen maakte ik mijn 10km vol, die niet weerspiegelt wat mijn benen waard waren. Na het fietsen zat meer dan een 40ste plaats er niet meer in, maar mijn benen konden meer aan dan een 52ste plaats!

Om de wedstrijd kort samen te vatten: alles werd bepaald in een 10-tal seconden tussen het zwemmen en het fietsen. Daarna liep de achterstand te hoog op. Dit is het omgekeerde scenario als in Londen waar alles wel terug samenkwam ondanks een grotere zwemachterstand dan in Peking. Dat is nu eenmaal triatlon! En aan de namen in mijn fietsgroep te zien (Findlay, Dittmer, Charayron, Mazzetti,…), maken de toppers ook wel eens zo’n mindere dag mee.

Met de gedachte dat mijn conditie goed zat, zijn we verder gereisd naar Yokohama (JPN) voor de volgende WCS (oorspronkelijk gepland in mei). Deze telt al mee voor het WK van 2012 én nog voor de 1^ste selectieronde van de Olympische ITU-kwalificatie, waarin ik niet aan mijn maximum aantal wedstrijden zit. Interessant dus!

Snelheidstraining in Lausanne & Tours

Op mijn website was de afgelopen weken weinig nieuws te rapen. Niet omdat ik stilgezeten heb. Integendeel… omdat ik vooral hard aan het trainen was en tussendoor nog 2 aflossingswedstrijden meegedaan heb: WK Team Relay in het Zwitserse Lausanne en de GP in Tours met mijn Frans team.

Om de ITU te steunen in de ‘bid’ om de Team Relay op het Olympisch programma te krijgen, werd aan alle landen gevraagd om massaal deel te nemen aan dit WK op 21/8. De oproep had succes, want de startlijst was volzet. We startten met het sterkst mogelijke Belgische team in volgende volgorde: ik, Simon De Cuyper, Sofie Hooghe & Peter Croes. De bedoeling is dat er een dame start met vervolgens een man, dame en terug een man. Ieder doet zijn mini-triatlon en tikt op het einde van zijn loopproef het volgende teamlid aan (binnen een aflossingszone van 13m), waarna die naar het zwemponton mag lopen om op zijn beurt aan een mini-triatlon te beginnen. De afstanden waren super kort: 265m zwemmen (starter moest 500m, vandaar mijn langzamere tijd), 5km fietsen en 1,2km lopen. Er komt uiteraard ook heel wat tactiek bij kijken wat startvolgorde betreft en wie eventuele penalty’s neemt. Het is vooral belangrijk om zo lang mogelijk in een groep te kunnen blijven. Dus is het niet altijd de beste tactiek om de sterkste teamleden als laatste te laten starten.

We werden 18^de, maar werden als 15^de geklasseerd omdat je per land maar 1 ploeg in het klassement mag hebben. Top 16 op een WK is zeker niet slecht, maar we hadden allemaal wel het gevoel dat er meer in kan zitten. Dit was voor niemand echt een hoofddoel en we beseffen allemaal dat zo’n korte sprintafstand toch een specifiekere training vereist. Daarenboven hadden we ook een paar slechte (cruciale) wissels. Ik miste bv. een goede groep doordat ik 4x moest proberen mijn helm dicht te krijgen. Daardoor moest ik heel mijn wedstrijd alleen doen. Ik haalde wel een groepje in, maar die fietste ik op de zware helling al snel van me af. Ik maakte ook een kleine tactische fout in de timing bij het aandoen van mijn fietsschoenen, waardoor ik één sterkere triatlete toch niet kon volgen. Mijn 2^de wissel was dan weer de snelste van het pak, maar hier lag ik dan weer bijna tegen de grond. Vermits ik alleen was, mispakte ik me aan de afstand tot de dismount line en kwam ik tegen een veel te grote snelheid van mijn fiets op mijn voeten terecht. Laat ons zeggen dat het een ‘berekend risico’ was ;-p Ik kon in het lopen gelukkig nog een gaatje toemaken, waardoor ik Simon toch nog in een groepje kon laten starten.

Het was in elk geval een leuke (eerste!) ervaring met deze formule en zeker voor herhaling vatbaar. Als dit op het Olympisch programma zou komen, zullen we ons er zeker en vast beter op voorbereiden!

Op 28/8 kreeg ik de kans nog eens mee te doen in een GP. Charleville heeft dit jaar een topteam met o.a. Emma Moffatt (AUS), Sarah Groff (USA) & Anja Dittmer (GER). Gezien er slechts 5 teamleden per GP aan de start mogen staan en er minstens 1 franse atlete moet starten, is het dus moeilijk mij in het team te werken. Ik keek er dus naar uit om weer eens een GP mee te doen. En om in de sfeer te blijven… het was weer een Team Relay: de eerste 2 aflossingen gebeurden in duo, waarna de laatste het alleen moest afmaken. Nu waren de afstanden iets langer: 400m zwemmen, 9km fietsen en 3,2km lopen.

Hollie Avil (GBR) & Delphine Py-Bilot (FRA) namen de start op zich. Beiden kwamen 22” na Parthenay (Emma Jackson, AUS – Ainhoa Murua, ESP !),  16” na Saint-Raphaël en een fractie na Poissy binnen. Alexandra Razarenova (RUS) & ik konden dus starten in de voeten van Poissy, maar met Kerry Lang (GBR) & Bérengère Abraham (FRA) hadden zij hun 2 topzwemsters op de 2^de aflossing ingezet. Wij moesten dus een gaatje laten, maar konden het duo van Saint-Raphaël wel passeren. In 3^de positie begonnen we de fietsjacht op onze voornaamste concurrenten voor het klassement, die met 4 atletes samen konden werken. Alexandra & ik slaagden er dankzij een sterke fietsproef in om geleidelijk aan dichter te komen en beide duo’s op ongeveer een 800-tal meter voor T2 te vervoegen. Tijdens het lopen konden we nog een voorsprong van 35” uitbouwen zodat Anja Dittmer (GER) in een ‘comfortabele’ positie kon overnemen. Na de 1^ste fietsronde had ze nog 18” over op Andrea Hewitt (Poissy, NZL) & Nicky Samuels (Parthenay, NZL). Bij aanvang van het lopen was dit slechts 7” meer, maar dankzij de ‘fighting spirit’ van Anja en onze support werd ons team uiteindelijk met 15” voorspong winnaar van de 4^de GP-etappe!

Voor mij was dit mijn eerste GP-podium (champagne met Jonathan Brownlee & Javier Gomez ;-p ) en in het klassement komen we op 2 punten van Poissy. Als ons team Poissy kan verslaan in La Baule, dan zijn we Frans kampioen. Alleen is de vraag wat de invloed zal zijn van het feit dat de laatste GP-etappe samenvalt met de WCS in Yokohama? De sfeer is natuurlijk gezet, maar voor mezelf is de jacht op Olympische punten toch belangrijker. Mijn duimen staan in Yokohama in elk geval omhoog voor Charleville, go go go!!!

‘Missie Tiszaujvaros’ geslaagd

Hehe, we zijn terug in Tiszaujvaros (Hongarije) geweest en mijn tranen van vorig jaar waren er gelukkig allemaal opgedroogd. Vorig jaar kon ik de wedstrijd niet uitdoen door een stressfractuur in mijn voet, waarna ik het 3 maanden zonder wedstrijden moest stellen, wegzakte in mijn zorgvuldig opgebouwde ranking en ook nog eens mijn plaats op de Olympische simulatie verloor. De slechte herinneringen aan Tiszaujvaros kan ik na vorig weekend gelukkig achter me laten. Ik voelde me zo gelukkig als een kind dat ik nu niet al mankend door Tiszaujvaros moest ‘wandelen’, kon lopen en kon finishen. Ja, alle ellende van vorig jaar flitste even door mijn hoofd bij het overschrijden van de finishlijn!

Ik had net als in Londen een goede zwemstart en kon me redelijk goed vrijzwemmen. Plots kreeg ik echter een stamp van mijn voorganger tegen mijn brilletje en werd ik even opgeschrikt. In een fractie van een seconde werd ik overzwommen en was mijn goede positie om zeep. Daarna kreeg ik nog wel wat klappen te verwerken en kwam ik  uiteindelijk als 29^ste uit het water.

Ik verzeilde in een 3^de fietsgroep, die al snel werd bijgehaald door de volgende groep. Wij konden op onze beurt wel de 2^de groep inhalen, maar in het verdere verloop bleven we op een 50-tal seconden van de kopgroep van 14 hangen. Ik had geen idee wie er in die groep zat, maar ging ervan uit dat een achterstand van 50” op sommigen wel nog te overbruggen zou zijn in het lopen.

Ik had, in tegenstelling tot Londen, nu wel een goede wissel en begon vooraan in onze groep te lopen. Al snel zat ik in een groepje met een goed looptempo. Gwen Jorgensen (USA, 2^de op WCS Londen) en Felicity Sheedy-Ryan (AUS) liepen me wel voorbij, maar hun tempo lag behoorlijk hoog. In ons groepje bepaalde ik samen met Agnieszka Jerzyk (POL) het tempo. We liepen afwisselend op kop tot Jerzyk halverwege de 3^de ronde even een ‘bommetje’ gooide en ik moest passen op haar plotse versnelling. Vermits we ons groepje al goed uit elkaar hadden getrokken, bleven enkel Zsofia Kovacs (HUN, 7^de op EK) en ik over. In de laatste halve ronde moest ik Kovacs ook lossen. Van de kopgroep tijdens het fietsen hadden we op 3 atletes na iedereen kunnen inhalen. Dat betekende dat ik uiteindelijk 8^ste werd en mijn prestatie van Monterrey evenaar. Hiermee heb ik ook weer wat plaatsen kunnen winnen in zowel de ITU-ranking als de Olympische ranking en is mijn ‘missie Tiszaujvaros’ geslaagd: ik mag op 11/9 starten op de WCS Grand Final in Peking.

Foto: Janos M. Schmidt / ITU Media

Ik vond het uiteraard wel jammer dat ik de dag na Tiszaujvaros niet kon starten op het BK in Izegem. Vorig jaar kon ik mijn titel uit 2009 niet verdedigen door mijn stressfractuur. Dit jaar had ik daar graag revanche op genomen. Ik had op voorhand echter de beslissing genomen om niet deel te nemen. Praktisch gezien had het wel mogelijk geweest, maar ik weet niet wat het effect van 2 kwarttriatlons op 2 dagen in combinatie met weinig nachtrust op mijn lichaam had geweest. De recuperatie zou sowieso veel meer tijd in beslag genomen hebben. Tijd die ik liever gebruik om te trainen voor de komende belangrijke wedstrijden. Geen risico’s genomen dus! Topsport is niet alleen hard, maar brengt ook soms moeilijke beslissingen met zich mee! Ik ga ervan uit dat ik ooit nog wel opnieuw de kans krijg om mij te verdedigen op een BK. De titels (sprint + kwart) uit 2009 nemen ze mij alvast nooit meer af!